W sobote, 7 listopada, postarzalam sie o kolejny rok. ;) Malzonek o dziwo pamietal, kupil nawet moje ulubione karmelowe ptasie mleczko i... zdrapke. Wygralam... okragle 0. :D
Z "okazji" urodzin matki, zmusilismy sie, zeby pojechac na dlugo odkladane zakupy w... Ikei. Zbieralismy sie i zbieralismy i co przychodzil jakis dzien wolny czy weekend, to w koncu stwierdzalismy, ze nam sie nie chce, bo to nie dosc, ze minimum 2 godziny lazenia, to jeszcze dojazd 45 minut w jedna strone. Chcielismy jednak popatrzec za nowymi materacami na lozka dzieciakow, a tam maja jedne z przystepniejszych cen i spory wybor. Kiedy wprowadzilismy sie do obecnego domu i kupilismy Potworom meble do ich wlasnych pokoi, na lozka wzielismy takie dosc cienkie, piankowe materace. Byli mali i nie wazyli zbyt duzo, wiec spokojnie dawaly rade. Nie pamietam nawet jak i kiedy, ale w ktoryms momencie dokupilismy im po drugim takim materacu, wiec spali na podwojnych. I ciesze sie, ze nie wydalismy niewiadomo jakiej kasy, bo pewnie nie pamietacie, ale Nik dosc dlugo mial problem z pecherzem w nocy i choc wydawalo sie, ze jest juz duzy, raz na kilka miesiecy zdarzylo mu sie popuscic. Bi zdarzalo sie to duzo rzadziej, ale i ona raz czy dwa miala "wypadek". Te cienkie materace latwo bylo wysuszyc, wiec sie to sprawdzalo. No ale juz jakis czas temu zauwazylismy, ze w miejscu gdzie dzieciaki leza, w materacach zrobily sie dosc wyrazne zaglebienia. Mimo, ze przewracalismy je na jedna strone, na druga, w prawo, lewo i przekladalismy materac z dolu na gore, itd. to mialy juz swoje lata, a Potwory urosly i zaczeli sporo wazyc, wiec trzeba bylo kupic nowe. Szczegolnie, ze spanie na takich odksztalconych materacach nie jest dobre dla kregoslupa. Zmuszenie sie do zakupow zajelo nam jednak dobrych kilka miesiecy. No, ale wreszcie Ikea nabrala mocy urzedowej i pojechalismy. Z dzieciakami oczywiscie, bo z jakiegos powodu uwielbiaja ten sklep. :D
Jak juz tam bylismy, to oczywiscie nabralismy caly wozek roznorakich pierdol. Za to ten sklep lubie i nie lubie jednoczesnie - na kazdym rogu znajdziesz cos, co wywola "ale fajne!" i trzeba dawac sobie po lapach zeby nie wykupic polowy kazdego dzialu. Z takich wiekszych inwestycji, to stwierdzilam, ze Kokusiowi trzeba tez wymienic lozko. To, ktore mial, sie nawet sprawdzalo, ale przez to ze zaglowek mialo prostopadle z dwoch stron, w trojkacie, moglo stac tylko pod sama sciana i to ustawione w jedna strone. Oczywiscie zaglowek moznaby przelozyc, ale komu by sie chcialo go odkrecac i przykrecac za kazdym razem jak Nik wymysli przemeblowanie... Dodatkowo, od jakiegos czasu Mlodszy narzekal, ze chcialby w piwnicy urzadzic pokoj do przesiadywania z kumplami, ale nic tam nie zacheca do siedzenia. Najbardziej narzekal, ze pelno tam pajeczyn i pajakow i zeby cos z tym zrobic. Oboje z M. zaczelismy sie smiac, ze jak nie chce pajakow, to musi tam sprzatac. Mimo, ze nasza "piwnica" jest wlasciwie nad ziemia, ma duze okno i wyglada jak normalny pokoj, to jednak, jak to w piwnicy, pajaki zawsze jakos do niej wleza. U nas dodatkowo, niewiadomo jak i skad, wchodza takie malutkie salamandry, ktore oczywiscie zaraz zdychaja i zasychaja w truchelka. No, ale Nik uwazal, ze wystarczy tam zrobic remont, a problem pajeczyn sam zniknie. ;) Ale do brzegu. W pokoju w piwnicy stala kanapa, ktora kupilismy po przeprowadzce, zeby bylo na czym tam siedziec. Myslelismy bowiem, ze bedzie to bawialnia dzieci, ale niestety, one nigdy nie chcialy tam schodzic. Liczylam tez, ze poniewaz kanapa sie rozklada, mozna tam bedzie polozyc gosci. Tu tez zle trafilismy, bo jest tak waska, ze mogla na niej spac najwyzej jedna osoba, ale dodatkowo jest po prostu straszliwie niewygodna. Pozniej przyjechali na 3 miesiace moi tesciowie i tesc tam przesiadywal calymi dniami, ogladajac tv, bo wtedy nie mielismy telewizora w salonie. Niestety, bylo lato, goraco i wilgotno, a ojciec M. ma manie lazenia polnagim. Przez cale lato nie zakladal koszulki, a lubil przy okazji porobic cos w ogrodzie, pokopac, wyciac jakies drzewka czy krzewy... Pocil sie wiec niemilosiernie i byl zwyczajnie okurzony i brudny, a kapal sie... raz w tygodniu. :O Po ich wyjezdzie musialam wyrzucic dwa przescieradla, bo po prostu sie nie dopieraly. No i niestety, na kanapie na dole, tez zostala wielka, tlusta plama, bo wiecznie opieral sie o nia brudnymi, spoconymi plechami. :/ Probowalam ja doczyscic, ale bez rezultatu. Poniewaz jednak pokoj stal prawie caly czas pusty, nie bylo motywacji zeby cos z nim zrobic. Kilka lat temu Nik dostal konsole i czasami grywali tam z kolegami, ale wtedy byli na tyle mali, ze spokojnie na tej kanapie sie miescili. A pozniej Mlodszy otrzymal z kolei komputer i przestal schodzic na dol praktycznie kompletnie. No ale teraz chce tam sobie urzadzic "meska jaskinie", bo nie lubi przesiadywac z kolegami w swoim pokoju, wymawiajac sie brakiem... prywatnosci. ;) No to stwierdzilam, ze mozemy zaczac od przeniesienia jego lozka na dol. Dzieki temu zaglowkowi, jesli dokupie jakies poduchy, zrobi sie z niego cos na ksztalt kanapy. Dodatkowo, lozko sie rozsuwa, wiec mozna na nim polozyc dwie osoby. O dziwo, M. podchwycil moj pomysl, wiec zakupilismy Kokusiowi nowe loze. Czarne, bo jeczal ze nic mu w pokoju nie pasuje do biurka. No to teraz ma pasujace lozko, a szafki moze sie kiedys przemaluje na jakis ciemniejszy kolor. Oczywiscie, skoro Nikowi wzielismy lozko, to Bi tez zaczela wymyslac, ze chce to czy tamto. Najpierw zazyczyla sobie biurko, bo jej "ma za malo szuflad i blat jest strasznie zniszczony". Szuflady jeszcze rozumiem, ale blat? Sorki, ale kto go tak zryl? Ostatecznie dokupila sobie taka malutka komodke, pasujaca do innej, ktora jakis czas temu sobie kupila. A blat obiecalam, ze kiedys (pewnie na wiosne, zeby mozna bylo otworzyc okna) przemalujemy. Na szczescie jej meble sa biale, wiec dobrac kolor to nie problem. Dodatkowo, dokupilismy obojgu szuflady, ktore mozna wsunac pod lozka, bo obydwoje marudza ze maja za malo schowkow. Ja nie wiem, dorastalam w mieszkanku o powierzchni 1/4 tego co mamy w obecnym domu i jakos sie miescilismy. A Potworom sie w tylkach przewraca. ;) Tak czy siak, po lazeniu po tym molochu i ogladaniu pierdyliona rzeczy, kiedy stamtad wyszlam, glowa bolala mnie jak chyba nigdy w zyciu. Nie wiedzialam czy to fluoresencyjne swiatla, czy fakt, ze nie wypilam rano kawy, czy to ze ogolnie prawie nic nie pilam, ale przy kazdym podskoku auta na wybojach, az syczalam z bolu. Wrocilismy do chalupy, szybko sie napilam, a pozniej zaparzylam kawe i za chwile jechalismy do kosciola. Nie chcialo mi sie jak cholera, a w dodatku nie wiedzialam jak na moja glowe zadziala muzyka organowa, ale zrywac sie kolejnego dnia, chcialo mi sie jeszcze mniej. Na szczescie, nie wiem czy pomogla wypita woda, czy kawa, ale bol glowy zaczal popuszczac. ;) Po powrocie, Bi zabrala sie za skladanie swoich mebli i tak sie zaparla, ze zlozyla i ta mala komodke i obie szuflady pod lozko.
Malzonek zastanawial sie czy zabrac sie za lozko Kokusia, ale zeby wyniesc stare, musialby je czesciowo rozkrecic, a potem jeszcze zlozyc nowe, a ze bylo po 17, a on kladzie sie spac przed 20, wiec powiedzialam zeby dal sobie spokoj i bawil sie z tym na spokojnie kolejnego dnia.
Niedziela zaczela sie odsypianiem soboty, ale kiedy wstalam, zabralam sie za robote. :D Malzonek pojechal do pracy, wiec postanowilam przearanzowac nieco piwnice, zeby zrobic miejsce na stare lozko Nika, zanim wroci. Poprzestawialam co sie da i przesunelam kanape na inna sciane. Przy okazji tez porzadnie tam odkurzylam, z tych przerazajacych pajakow oraz zasuszonych salamander. :D Niestety, spoznilismy sie, bo doslownie 2 tygodnie wczesniej, zabierali u nas smieci duzego gabarytu. Moglismy od razu pozbyc sie i kanapy i stolu, ktory tez stoi w piwnicy, bo jak juz pisalam, miala tam byc bawialnia i chcialam zeby dzieciaki mialy gdzie malowac czy wykonywac inne prace plastyczne. Stol nie jest duzy, ale ze pokoj tez jest niewielki, to skutecznie go zawalil. Trudno, teraz bedziemy musieli poczekac do kwietnia, kiedy znow beda zbierac gabaryty... Najwazniejsze, ze udalo mi sie wszystko poprzesuwac. Po powrocie z pracy, M. rozlozyl stare lozko Kokusia zeby dalo sie je zniesc na dol (na szczescie mam teraz takiego duzego syna, ze to on pomaga malzonkowi w takich robotach, ha!) i zaczal skladac nowe. Zanim jednak zaczelam sie rano "bawic" w piwnicy, szybko wstawilam ciasto z jablkami, na przyjazd dziadka. Niestety, jak na zawolanie, ponownie zbiesil sie piekarnik. Niby bylo ok, wlaczyl sie i grzal, ale jakos szybko pokazywal wzrost temperatury. Zwykle to okolo 1 stopien na 10s, wiec sa wyrazne przerwy. Teraz szla w gore co sekunde. Wydalo mi sie to podejrzane, ale zapikal, ze sie nagrzal, a kiedy wsadzilam ciasto wydawal sie goracy. Wlaczylam wiec czasomierz i poszlam do piwnicy. Kiedy robilam tam porzadki, wrocil M. i cale szczescie, bo odkurzalam, wiec nie slyszalam, ze czasomierz pika, a zupelnie stracilam poczucie czasu. Gdyby piekarnik dzialal jak trzeba, a nikogo nie bylo, spalilabym ciasto na wegiel. :/ Tymczasem M. zszedl na dol i oznajmil, ze jest dalej surowe. Najpierw myslalam, ze sobie jaja ze mnie robi, wiec sie "ha ha" zasmialam ironicznie, ale zaczal mnie zapewniac, ze jest powazny. Wdrapalam sie wiec na gore i faktycznie - ciasto dalej polplynne. :/ Zaczelismy sie bawic we wlaczanie, wylaczanie, a piekarnik raz zagrzal sie do 280 stopni (Fahrenheit'a) i stanal, albo nie grzal w ogole, ale po kazdym wylaczeniu i wlaczeniu, pokazywal nizsza temperature poczatkowa, wiec zamiast grzac, to sie chlodzil. W koncu M. nastawil go na 450 stopni i... ruszyl! Tyle, ze teraz musialam pilnowac ciasta, bo nie wiedzialam ile sie bedzie pieklo, a przez te nasze kombinacje, kiedy piekarnik lekko zaczynal grzac, ciasto sie delikatnie scielo i nie wiedzialam ile mu jeszcze potrzeba. Ostatecznie potrzebowalo okolo 20 minut, ale to bylo takie bezuzyteczne krazenie po kuchni i zagladanie co kilka minut. No ale sie upieklo i to tuz po przyjezdzie mojego taty. Dziadek niestety tym razem nie przyjechal towarzysko, tylko z lista zadan. Znow leci na Floryde popatrzec na potencjalne domy, wiec chcial zebym zarezerwowala mu loty, hotel, wypozyczenie auta oraz oczywiscie parking dlugoterminowy pod lotniskiem. Zaoferowalismy, ze go zawieziemy i odwieziemy, ale woli byc niezalezny. Oczywiscie rezerwacje to cos, czego Tygryski nie lubia najbardziej i wszystko zajelo nam prawie 4 godziny. Mialam dosc, szczegolnie, ze raptem kilka dni wczesniej rezerwowalam wlasna podroz na inspekcje... Tata wiec przyjechal, nameczylam sie zeby mu wszystko zorganizowac pod jego dyktando i pojechal. To tyle z wizyty. ;) W tym czasie M. skladal lozko Kokusia, a potem syn oznajmil ze sam zlozy szuflady pod nie. Na szczescie mu sie udalo, bo bylby obciach, ze Bi - dziewczyna sama wszystko sklada, a on nie potrafi. :D
Wieczorem Nika naszlo na pieczenie brownies i wkurzyl mnie niemilosiernie. Mowie, ze piekarnik buntuje sie juz kompletnie, wiec nie wiem czy to dobry pomysl. Nie, on i tak chce i najwyzej upiecze w air fryerze. No dobra. Pozniej jednak zaczyna wszystko mieszac i... nie ma kakao! To znaczy jest, ale polowa tego, co potrzebuje. Stwierdza, ze najwyzej doda wiecej czekoladowych kropelek. Tyle, ze po chwili przychodzi, ze tych nie mamy w ogole! Dostal ochrzan, ze zabiera sie za pieczenie, nie sprawdzajac najpierw czy ma wszystkie skladniki. No, ale mial juz wszystko prawie wymieszane, wiec siegnelam w czeluscie szafek i znalazlam jakies resztki zajaczkow wielkanocnych, czekolady kupionej do s'mores'ow w wakacje, itd. I na szczescie starczylo. Pozniej jednak trzeba bylo to upiec, a piekarnik postanowil urzadzic strajk juz konkretnie. Temperatura podnosila sie o 50 stopni i koniec. Nie pomagalo ani wylaczanie i wlaczanie, ani uruchamianie konwekcji, ani ustawianie duzo wyzszej temperatury. Nie chcial grzac i koniec. Ostatecznie Nik upiekl brownies w air fryerze i wyszlo, choc trzeba bylo troche kombinowac z temperatura i czasem. Potrzebowalo go wiecej, ale pozniej lekko sie spieklo z wierzchu. Wyszlo jednak smaczne, wiec nie ma co narzekac. ;)
W poniedzialek rano trzeba sie bylo zabrac do biura, odwozac po drodze Potwory (+ sasiadke) do szkoly. W pracy krazylo nawet kilka osob, wiec mialam z kim pogadac, choc wiekszosc dnia zmagalam sie z zakonczeniem raportu. Wreszcie oznaczylam, i podpielam wszystkie zalaczniki, wklepalam reszte informacji w system i wyslalam. Na sam koniec dnia dostalam odpowiedz od szefa, ze przesyla sprawdzony raport do szybkiej poprawy. Znajac to jego "szybkiej", az sie balam otwierac, ale tym razem mialam mila niespodzianke - "tylko" 6 komentarzy. ;) Byla juz jednak 16:10, wiec stwierdzilam, ze nie bede na wyscigi tego poprawiac i zabiore sie za to kolejnego dnia. W domu mielismy calkiem spokojny wieczor, jesli nie liczyc zawozenia i odebrania Kokusia z treningu. Podziwiam w sumie chlopaka, bo narzeka, ze mu sie nie chce i ciezko wzdycha, ale sam mowi, ze jedzie i pilnuje godziny. Nie wiem skad to samozaparcie, ale najwyrazniej koniecznie chce zablysnac w szkolnej druzynie. ;)
We wtorek pracowalam z domu, wiec moglam pokimac pol godziny dluzej. Zawiozlam mlodziez (sasiadke ponownie tez) do szkoly, po czym szczesliwa wrocilam do domu. Zjadlam sniadanie, umylam sie i musialam zasiasc do roboty. Jak najszybciej porobilam wszystkie poprawki w raporcie i odeslalam szefowi, bo obawialam sie, ze jak zwykle, dostane dodatkowe poprawki jeszcze ze 2-3 razy. I bardzo sie zdziwilam, bo odeslal go tylko raz i to z czyms, co zostawilam celowo, bo szef trzyma wszystkie zmiany az do ostatecznej wersji, wiec w ktoryms momencie ciezko sie miejscami doczytac co i jak. W jednym miejscu bylo wlasnie juz tak nakreslone, ze stwierdzilam, ze zatwierdze wszystkie zmiany i wtedy na spokojnie sprawdze ten paragraf. No, ale szefunio myslal, ze ominelam jego komentarz, zeby go poprawic. :D Nie wiem czy taka mala ilosc poprawek wynikala z tego, ze byl ze mna na tej inspekcji, wiec wiedzial co i jak, czy z tego, ze kolejnego dnia bral wolne do konca tygodnia i nie chcial zostawiac tego raportu na czas nieokreslony. ;) Zaskakujaco szybko wiec udalo mi sie zakonczyc prace nad poprzednia inspekcja i zabralam sie za przygotowania do kolejnej, ech... Mialam m.in. dwie rozmowy z babka, ktora bedzie ze mna. Jedna to takie pierdzielenie o szopenie czy chce nam sie jechac po sluzbowe auto. Obie przylatujemy na miejsce i z lotniska do hotelu bedziemy musialy wziac taxowke lub Uber'a. Pozostalo jednak pytanie, co z reszta tygodnia. Miedzy hotelem, a klinika bedziemy miec moze 10 minut jazdy, ale w hotelu beda tylko sniadania, wiec trzeba bedzie sie wybrac po zarelko, a okolica ponoc jest "interesujaca". Chodzic pieszo raczej nie bedziemy chcialy, a z kolei zamawianie wszedzie Uber'a tez nie jest zbyt zachecajace. Fajnie wiec byloby miec wlasne auto, ale najblizsze biuro, z ktorego mozna by je wziac, jest jakies 40 minut (w jedna strone) od hotelu. A w dodatku pod koniec tygodnia, trzeba bedzie ponownie tyle jechac zeby je oddac. Ostatecznie jednak stwierdzilysmy, ze chyba jednak dobrze jest miec wlasny transport, gdyby zadzialo sie cos niespodziewanego. Drugi meeting byl juz konkretnie dotyczacy inspekcji. Babka bedzie moim audytorem, wiec uprzedzila, ze nie bedzie sie kompletnie odzywac, ale chce zebym od czasu do czasu informowala ja, co sprawdzam i czy znalazlam cos, co potencjalnie moze skonczyc sie oficjalna "uwaga" dla doktorka. Poza tym, z okazji federalnego swieta kolejnego dnia, moglismy skonczyc prace o godzine wczesniej. Co za rozpusta! I oczywiscie wczesniej trzeba bylo dostac oficjalna autoryzacje. :D No, ale powiedzmy, ze dobre i tyle. Zakonczylam wiec robote troszke wczesniej i mialam spokojny wieczor, bowiem Nik nie jechal na trening.
Srode mialam wolna z okazji Veteran's Day. Nie pamietam czy w ktorejkolwiek poprzedniej pracy mialam wolny dzien w to swieto. ;) Troche do bani, bo ani szkoly nie byly zamkniete, ani M. nie mial wolnego. Zazwyczaj w federalne swieta, chociaz szkoly zamykaja, a tu nic. Tyle, ze poczta nie jezdzila. ;) Wstalam rano i zawiozlam Potwory oraz sasiadke do szkoly, po czym wrocilam i siedzialam sama, co chwila dostajac mini ataku serca, bo wydawalo mi sie, ze powinnam siadac do pracy. :D Oczywiscie, jak na dobra gospodynie przystalo, wykorzystalam dzien wolny na odkurzenie oraz pomycie podlog na gorze, poskladaniu jednego prania, wstawieniu kolejnego, ogarniecie kuchni, lazienki, itd. Niech zyje wolne, hurra! :D Mialam tez jednak przerwe na "relaks" bo umowilam sie na paznokcie, zeby je doprowadzic do porzadku przed wyjazdem.
Skoro siedzialam w chalupie, to odebralam tez ze szkoly Potwory. Bi rano cos tam mamrotala, ze moze zostanie dluzej, ale pozniej zmienila zdanie i wyszla od razu po lekcjach i cale szczescie, bo nie trzeba bylo po nia specjalnie jezdzic. Malzonek wyszedl godzine wczesniej i kiedy ja odbieralam mlodziez, on zdazyl dojechac i zabral sie za schabowe na obiad oraz racuchy. Dzien wczesniej zaoferowalam, ze moge usmazyc kotlety skoro bede w domu, ale odparl, ze woli zrobic po swojemu. Nie powiem, troche urazil moja dume, wiec zadarlam nosa i stwierdzilam, ze niech robi co chce. Nie znosze gotowac, wiec nie bede nalegac. ;) Nik ponownie nie jechal na trening, wiec mielismy kolejne spokojne popoludnie oraz wieczor. Ten skonczyl sie jednak juz szykowaniem na kolejny dzien w robocie. Jednodniowa laba sie skonczyla. ;)
W czwartek obudzil nas deszcz, zreszta zgodnie z prognozami. Bylo ciemno i paskudnie, ale coz, biuro juz tego dnia wzywalo. ;) Zabralam wlasna mlodziez oraz sasiadke do szkoly, uprzedzajac wczesniej, ze jesli chodzi o powrot, sa zdani na siebie, lub na czekanie az ojciec wroci z pracy. Bi wziela parasolke zeby w razie czego moc wrocic pieszo, Nik stwierdzil ze najwyzej zmoknie. ;) Dojechalam do biura, gdzie bylo raczej cicho, ale znalazla sie moja polska kolezanka, wiec chociaz mialam z kim chwile poplotkowac. Ostatnio bywalo tak cieplo, ze w biurze wylaczyli ogrzewanie i zimno mamy jak jasna cholera. Tego dnia bylo 9 stopni, a przez deszcz panowala tez nieprzyjemna wilgoc. Dobrze, ze ostatnio kupilam sobie maly grzejniczek. Co prawda, nie mam prawdziwego biura, tylko przestrzen odseparowana sciankami, i to bez drzwi, ale puszczam cieple powietrze na siebie i czuc, ze robi sie choc troszke cieplej. Dzien zlecial na przygotowaniach do kolejnej inspekcji, wiec raz-dwa i czas byl jechac do domu. Tego dnia Nik jechal na trening, wiec w sumie dojechalam, zjadlam obiad, na moment usiadlam z malzonkiem i trzeba bylo Mlodszego zawiezc. Jak zwykle, M. go podrzucil pod basen i poszedl spac, a ja pozniej go odebralam.
Piatek zaczelam nieco pozniej, bowiem ponownie pracowalam z chalupy. Rano padalo, wiec cala trojka mlodziezy (moja oraz sasiadka) chetnie skorzystala z podwozki do szkoly. Wrocilam i zasiadlam do roboty, choc zajelam sie tez troche logistyka przed podroza. Niestety, musze wziac ze soba moja mala, przenosna drukarke, szkoda tylko ze "mala" to ona jest w porownaniu ze standardowym sprzetem, ale ogolnie to taki spory kloc. Myslalam zeby wziac ja do podrecznego, ale zajelaby pol takiej malej walizki. Stwierdzilam wiec, ze moze lepiej wsadzic ja do wiekszej, ktora poleci w luku bagazowym. Tu jednak balam sie, ze jakbym jej nie owinela, moze gdzies peknac... Poza tym, nie wiem czy tez tak macie, ale perspektywa podrozy zawsze wywoluje we mnie potrzebe wysprzatania chalupy na blysk. I niewazne, ze lece tylko ja, a reszta zostaje, wiec moze sobie sprzatac. Naszlo mnie nagle na odkamienianie ekspresu, szorowanie mikrofali i oproznianie specjalnego smietnika na kocie resztki przemiany materii. Nie mowiac juz o pierdylionie ladunkow prania. Nie tylko chcialam poprac wszystko co moje, ale tez jak znam M., nie wlaczy on pralki w czasie mojej obecnosci w ogole. A Nik zazalenia, ze nie ma czystych skarpet czy gaci, kieruje do mnie, nawet jesli nie ma mnie w domu, zamiast do swojego ojca. ;) Kiedy skonczyly sie lekcje, odebralam mlodziez, odstawilam sasiadke i dojechalam z Potworami do domu. Wrocilam do pracy, ale juz kompletnie brakowalo mi weny. Nika kumpel ponownie zaprosil na mecz koszykowki naszej lokalnej druzyny uniwersyteckiej, a ze byl piatek, to zaproszenie zostalo poszerzone o nocowanko. Na zakupy pojechalysmy wiec z Bi same i mialysmy pecha, bo w ciagu 40 minut, ktore spedzilysmy w supermarkecie, na drodze (zwykle spokojnej i niezbyt ruchliwej) zdarzyl sie wypadek i utknelysmy w 10-minutowym korku. Coz, pewnie moglo byc gorzej. W domu rozpakowac torby, poskladac wczesniejsze pranie i mozna sie zrelaksowac. To znaczy, mozna BY, ale zaczelam dostawac wiadomosci od taty, w sprawie lotow. Okazalo sie, ze zatrzymano wszystkie loty na terenie USA. Tata oczywiscie od razu stwierdzil, ze nie wie czy uda nam sie gdzies poleciec. Co prawda mielismy jeszcze troche czasu, ale nikt nie wiedzial ile potrwa blokada, choc doczytalam, ze poczatkowo miala byc do godziny 23. Ostatecznie loty odblokowano okolo 21, ale w ciagu tych kilku godzin odwolano i przesunieto ich tysiace i od razu zaznaczono, ze bedzie balagan prawdopodobnie przez caly weekend... Rewelacja... Dlaczego takie rozne cuda zawsze sie dzieja jak ja mam gdzies leciec? Naprawde, im starsza jestem, tym mniej lubie samoloty... :/
A! Zapomnialam wczesniej wrzucic, ale jakis czas temu przyszly w koncu zdjecia szkolne Potworkow:
Milego weekendu!




































