piątek, 13 listopada 2026

Listopadowa szaruga

W sobote, 7 listopada, postarzalam sie o kolejny rok. ;) Malzonek o dziwo pamietal, kupil nawet moje ulubione karmelowe ptasie mleczko i... zdrapke. Wygralam... okragle 0. :D 

Rano do lozka przyszla mi pomruczec Oreo

Z "okazji" urodzin matki, zmusilismy sie, zeby pojechac na dlugo odkladane zakupy w... Ikei. Zbieralismy sie i zbieralismy i co przychodzil jakis dzien wolny czy weekend, to w koncu stwierdzalismy, ze nam sie nie chce, bo to nie dosc, ze minimum 2 godziny lazenia, to jeszcze dojazd 45 minut w jedna strone. Chcielismy jednak popatrzec za nowymi materacami na lozka dzieciakow, a tam maja jedne z przystepniejszych cen i spory wybor. Kiedy wprowadzilismy sie do obecnego domu i kupilismy Potworom meble do ich wlasnych pokoi, na lozka wzielismy takie dosc cienkie, piankowe materace. Byli mali i nie wazyli zbyt duzo, wiec spokojnie dawaly rade. Nie pamietam nawet jak i kiedy, ale w ktoryms momencie dokupilismy im po drugim takim materacu, wiec spali na podwojnych. I ciesze sie, ze nie wydalismy niewiadomo jakiej kasy, bo pewnie nie pamietacie, ale Nik dosc dlugo mial problem z pecherzem w nocy i choc wydawalo sie, ze jest juz duzy, raz na kilka miesiecy zdarzylo mu sie popuscic. Bi zdarzalo sie to duzo rzadziej, ale i ona raz czy dwa miala "wypadek". Te cienkie materace latwo bylo wysuszyc, wiec sie to sprawdzalo. No ale juz jakis czas temu zauwazylismy, ze w miejscu gdzie dzieciaki leza, w materacach zrobily sie dosc wyrazne zaglebienia. Mimo, ze przewracalismy je na jedna strone, na druga, w prawo, lewo i przekladalismy materac z dolu na gore, itd. to mialy juz swoje lata, a Potwory urosly i zaczeli sporo wazyc, wiec trzeba bylo kupic nowe. Szczegolnie, ze spanie na takich odksztalconych materacach nie jest dobre dla kregoslupa. Zmuszenie sie do zakupow zajelo nam jednak dobrych kilka miesiecy. No, ale wreszcie Ikea nabrala mocy urzedowej i pojechalismy. Z dzieciakami oczywiscie, bo z jakiegos powodu uwielbiaja ten sklep. :D

Nik musial wyprobowac kazde krzeslo, lozko i kanape ;) 

Jak juz tam bylismy, to oczywiscie nabralismy caly wozek roznorakich pierdol. Za to ten sklep lubie i nie lubie jednoczesnie - na kazdym rogu znajdziesz cos, co wywola "ale fajne!" i trzeba dawac sobie po lapach zeby nie wykupic polowy kazdego dzialu. Z takich wiekszych inwestycji, to stwierdzilam, ze Kokusiowi trzeba tez wymienic lozko. To, ktore mial, sie nawet sprawdzalo, ale przez to ze zaglowek mialo prostopadle z dwoch stron, w trojkacie, moglo stac tylko pod sama sciana i to ustawione w jedna strone. Oczywiscie zaglowek moznaby przelozyc, ale komu by sie chcialo go odkrecac i przykrecac za kazdym razem jak Nik wymysli przemeblowanie... Dodatkowo, od jakiegos czasu Mlodszy narzekal, ze chcialby w piwnicy urzadzic pokoj do przesiadywania z kumplami, ale nic tam nie zacheca do siedzenia. Najbardziej narzekal, ze pelno tam pajeczyn i pajakow i zeby cos z tym zrobic. Oboje z M. zaczelismy sie smiac, ze jak nie chce pajakow, to musi tam sprzatac. Mimo, ze nasza "piwnica" jest wlasciwie nad ziemia, ma duze okno i wyglada jak normalny pokoj, to jednak, jak to w piwnicy, pajaki zawsze jakos do niej wleza. U nas dodatkowo, niewiadomo jak i skad, wchodza takie malutkie salamandry, ktore oczywiscie zaraz zdychaja i zasychaja w truchelka. No, ale Nik uwazal, ze wystarczy tam zrobic remont, a problem pajeczyn sam zniknie. ;) Ale do brzegu. W pokoju w piwnicy stala kanapa, ktora kupilismy po przeprowadzce, zeby bylo na czym tam siedziec. Myslelismy bowiem, ze bedzie to bawialnia dzieci, ale niestety, one nigdy nie chcialy tam schodzic. Liczylam tez, ze poniewaz kanapa sie rozklada, mozna tam bedzie polozyc gosci. Tu tez zle trafilismy, bo jest tak waska, ze mogla na niej spac najwyzej jedna osoba, ale dodatkowo jest po prostu straszliwie niewygodna. Pozniej przyjechali na 3 miesiace moi tesciowie i tesc tam przesiadywal calymi dniami, ogladajac tv, bo wtedy nie mielismy telewizora w salonie. Niestety, bylo lato, goraco i wilgotno, a ojciec M. ma manie lazenia polnagim. Przez cale lato nie zakladal koszulki, a lubil przy okazji porobic cos w ogrodzie, pokopac, wyciac jakies drzewka czy krzewy... Pocil sie wiec niemilosiernie i byl zwyczajnie okurzony i brudny, a kapal sie... raz w tygodniu. :O Po ich wyjezdzie musialam wyrzucic dwa przescieradla, bo po prostu sie nie dopieraly. No i niestety, na kanapie na dole, tez zostala wielka, tlusta plama, bo wiecznie opieral sie o nia brudnymi, spoconymi plechami. :/ Probowalam ja doczyscic, ale bez rezultatu. Poniewaz jednak pokoj stal prawie caly czas pusty, nie bylo motywacji zeby cos z nim zrobic. Kilka lat temu Nik dostal konsole i czasami grywali tam z kolegami, ale wtedy byli na tyle mali, ze spokojnie na tej kanapie sie miescili. A pozniej Mlodszy otrzymal z kolei komputer i przestal schodzic na dol praktycznie kompletnie. No ale teraz chce tam sobie urzadzic "meska jaskinie", bo nie lubi przesiadywac z kolegami w swoim pokoju, wymawiajac sie brakiem... prywatnosci. ;) No to stwierdzilam, ze mozemy zaczac od przeniesienia jego lozka na dol. Dzieki temu zaglowkowi, jesli dokupie jakies poduchy, zrobi sie z niego cos na ksztalt kanapy. Dodatkowo, lozko sie rozsuwa, wiec mozna na nim polozyc dwie osoby. O dziwo, M. podchwycil moj pomysl, wiec zakupilismy Kokusiowi nowe loze. Czarne, bo jeczal ze nic mu w pokoju nie pasuje do biurka. No to teraz ma pasujace lozko, a szafki moze sie kiedys przemaluje na jakis ciemniejszy kolor. Oczywiscie, skoro Nikowi wzielismy lozko, to Bi tez zaczela wymyslac, ze chce to czy tamto. Najpierw zazyczyla sobie biurko, bo jej "ma za malo szuflad i blat jest strasznie zniszczony". Szuflady jeszcze rozumiem, ale blat? Sorki, ale kto go tak zryl? Ostatecznie dokupila sobie taka malutka komodke, pasujaca do innej, ktora jakis czas temu sobie kupila. A blat obiecalam, ze kiedys (pewnie na wiosne, zeby mozna bylo otworzyc okna) przemalujemy. Na szczescie jej meble sa biale, wiec dobrac kolor to nie problem. Dodatkowo, dokupilismy obojgu szuflady, ktore mozna wsunac pod lozka, bo obydwoje marudza ze maja za malo schowkow. Ja nie wiem, dorastalam w mieszkanku o powierzchni 1/4 tego co mamy w obecnym domu i jakos sie miescilismy. A Potworom sie w tylkach przewraca. ;) Tak czy siak, po lazeniu po tym molochu i ogladaniu pierdyliona rzeczy, kiedy stamtad wyszlam, glowa bolala mnie jak chyba nigdy w zyciu. Nie wiedzialam czy to fluoresencyjne swiatla, czy fakt, ze nie wypilam rano kawy, czy to ze ogolnie prawie nic nie pilam, ale przy kazdym podskoku auta na wybojach, az syczalam z bolu. Wrocilismy do chalupy, szybko sie napilam, a pozniej zaparzylam kawe i za chwile jechalismy do kosciola. Nie chcialo mi sie jak cholera, a w dodatku nie wiedzialam jak na moja glowe zadziala muzyka organowa, ale zrywac sie kolejnego dnia, chcialo mi sie jeszcze mniej. Na szczescie, nie wiem czy pomogla wypita woda, czy kawa, ale bol glowy zaczal popuszczac. ;) Po powrocie, Bi zabrala sie za skladanie swoich mebli i tak sie zaparla, ze zlozyla i ta mala komodke i obie szuflady pod lozko.

Ta po lewej nowa, ta po prawej kupiona kilka lat temu - zdjecie zrobione juz kolejnego dnia

Szuflady wpasowaly sie idealnie, mimo ze sa bardziej w takiej "zlamanej" bieli 

Malzonek zastanawial sie czy zabrac sie za lozko Kokusia, ale zeby wyniesc stare, musialby je czesciowo rozkrecic, a potem jeszcze zlozyc nowe, a ze bylo po 17, a on kladzie sie spac przed 20, wiec powiedzialam zeby dal sobie spokoj i bawil sie z tym na spokojnie kolejnego dnia.

Niedziela zaczela sie odsypianiem soboty, ale kiedy wstalam, zabralam sie za robote. :D Malzonek pojechal do pracy, wiec postanowilam przearanzowac nieco piwnice, zeby zrobic miejsce na stare lozko Nika, zanim wroci. Poprzestawialam co sie da i przesunelam kanape na inna sciane. Przy okazji tez porzadnie tam odkurzylam, z tych przerazajacych pajakow oraz zasuszonych salamander. :D Niestety, spoznilismy sie, bo doslownie 2 tygodnie wczesniej, zabierali u nas smieci duzego gabarytu. Moglismy od razu pozbyc sie i kanapy i stolu, ktory tez stoi w piwnicy, bo jak juz pisalam, miala tam byc bawialnia i chcialam zeby dzieciaki mialy gdzie malowac czy wykonywac inne prace plastyczne. Stol nie jest duzy, ale ze pokoj tez jest niewielki, to skutecznie go zawalil. Trudno, teraz bedziemy musieli poczekac do kwietnia, kiedy znow beda zbierac gabaryty... Najwazniejsze, ze udalo mi sie wszystko poprzesuwac. Po powrocie z pracy, M. rozlozyl stare lozko Kokusia zeby dalo sie je zniesc na dol (na szczescie mam teraz takiego duzego syna, ze to on pomaga malzonkowi w takich robotach, ha!) i zaczal skladac nowe. Zanim jednak zaczelam sie rano "bawic" w piwnicy, szybko wstawilam ciasto z jablkami, na przyjazd dziadka. Niestety, jak na zawolanie, ponownie zbiesil sie piekarnik. Niby bylo ok, wlaczyl sie i grzal, ale jakos szybko pokazywal wzrost temperatury. Zwykle to okolo 1 stopien na 10s, wiec sa wyrazne przerwy. Teraz szla w gore co sekunde. Wydalo mi sie to podejrzane, ale zapikal, ze sie nagrzal, a kiedy wsadzilam ciasto wydawal sie goracy. Wlaczylam wiec czasomierz i poszlam do piwnicy. Kiedy robilam tam porzadki, wrocil M. i cale szczescie, bo odkurzalam, wiec nie slyszalam, ze czasomierz pika, a zupelnie stracilam poczucie czasu. Gdyby piekarnik dzialal jak trzeba, a nikogo nie bylo, spalilabym ciasto na wegiel. :/ Tymczasem M. zszedl na dol i oznajmil, ze jest dalej surowe. Najpierw myslalam, ze sobie jaja ze mnie robi, wiec sie "ha ha" zasmialam ironicznie, ale zaczal mnie zapewniac, ze jest powazny. Wdrapalam sie wiec na gore i faktycznie - ciasto dalej polplynne. :/ Zaczelismy sie bawic we wlaczanie, wylaczanie, a piekarnik raz zagrzal sie do 280 stopni (Fahrenheit'a) i stanal, albo nie grzal w ogole, ale po kazdym wylaczeniu i wlaczeniu, pokazywal nizsza temperature poczatkowa, wiec zamiast grzac, to sie chlodzil. W koncu M. nastawil go na 450 stopni i... ruszyl! Tyle, ze teraz musialam pilnowac ciasta, bo nie wiedzialam ile sie bedzie pieklo, a przez te nasze kombinacje, kiedy piekarnik lekko zaczynal grzac, ciasto sie delikatnie scielo i nie wiedzialam ile mu jeszcze potrzeba. Ostatecznie potrzebowalo okolo 20 minut, ale to bylo takie bezuzyteczne krazenie po kuchni i zagladanie co kilka minut. No ale sie upieklo i to tuz po przyjezdzie mojego taty. Dziadek niestety tym razem nie przyjechal towarzysko, tylko z lista zadan. Znow leci na Floryde popatrzec na potencjalne domy, wiec chcial zebym zarezerwowala mu loty, hotel, wypozyczenie auta oraz oczywiscie parking dlugoterminowy pod lotniskiem. Zaoferowalismy, ze go zawieziemy i odwieziemy, ale woli byc niezalezny. Oczywiscie rezerwacje to cos, czego Tygryski nie lubia najbardziej i wszystko zajelo nam prawie 4 godziny. Mialam dosc, szczegolnie, ze raptem kilka dni wczesniej rezerwowalam wlasna podroz na inspekcje... Tata wiec przyjechal, nameczylam sie zeby mu wszystko zorganizowac pod jego dyktando i pojechal. To tyle z wizyty. ;) W tym czasie M. skladal lozko Kokusia, a potem syn oznajmil ze sam zlozy szuflady pod nie. Na szczescie mu sie udalo, bo bylby obciach, ze Bi - dziewczyna sama wszystko sklada, a on nie potrafi. :D

U Kokusia szuflad nie widac, wiec musicie uwierzyc mi na slowo, ze sa ;)

Wieczorem Nika naszlo na pieczenie brownies i wkurzyl mnie niemilosiernie. Mowie, ze piekarnik buntuje sie juz kompletnie, wiec nie wiem czy to dobry pomysl. Nie, on i tak chce i najwyzej upiecze w air fryerze. No dobra. Pozniej jednak zaczyna wszystko mieszac i... nie ma kakao! To znaczy jest, ale polowa tego, co potrzebuje. Stwierdza, ze najwyzej doda wiecej czekoladowych kropelek. Tyle, ze po chwili przychodzi, ze tych nie mamy w ogole! Dostal ochrzan, ze zabiera sie za pieczenie, nie sprawdzajac najpierw czy ma wszystkie skladniki. No, ale mial juz wszystko prawie wymieszane, wiec siegnelam w czeluscie szafek i znalazlam jakies resztki zajaczkow wielkanocnych, czekolady kupionej do s'mores'ow w wakacje, itd. I na szczescie starczylo. Pozniej jednak trzeba bylo to upiec, a piekarnik postanowil urzadzic strajk juz konkretnie. Temperatura podnosila sie o 50 stopni i koniec. Nie pomagalo ani wylaczanie i wlaczanie, ani uruchamianie konwekcji, ani ustawianie duzo wyzszej temperatury. Nie chcial grzac i koniec. Ostatecznie Nik upiekl brownies w air fryerze i wyszlo, choc trzeba bylo troche kombinowac z temperatura i czasem. Potrzebowalo go wiecej, ale pozniej lekko sie spieklo z wierzchu. Wyszlo jednak smaczne, wiec nie ma co narzekac. ;) 

W poniedzialek rano trzeba sie bylo zabrac do biura, odwozac po drodze Potwory (+ sasiadke) do szkoly. W pracy krazylo nawet kilka osob, wiec mialam z kim pogadac, choc wiekszosc dnia zmagalam sie z zakonczeniem raportu. Wreszcie oznaczylam, i podpielam wszystkie zalaczniki, wklepalam reszte informacji w system i wyslalam. Na sam koniec dnia dostalam odpowiedz od szefa, ze przesyla sprawdzony raport do szybkiej poprawy. Znajac to jego "szybkiej", az sie balam otwierac, ale tym razem mialam mila niespodzianke - "tylko" 6 komentarzy. ;) Byla juz jednak 16:10, wiec stwierdzilam, ze nie bede na wyscigi tego poprawiac i zabiore sie za to kolejnego dnia. W domu mielismy calkiem spokojny wieczor, jesli nie liczyc zawozenia i odebrania Kokusia z treningu. Podziwiam w sumie chlopaka, bo narzeka, ze mu sie nie chce i ciezko wzdycha, ale sam mowi, ze jedzie i pilnuje godziny. Nie wiem skad to samozaparcie, ale najwyrazniej koniecznie chce zablysnac w szkolnej druzynie. ;)

W poprzednim poscie zapomnialam wrzucic pierdolek przyniesionych przez Kokusia z bankietu ;)

We wtorek pracowalam z domu, wiec moglam pokimac pol godziny dluzej. Zawiozlam mlodziez (sasiadke ponownie tez) do szkoly, po czym szczesliwa wrocilam do domu. Zjadlam sniadanie, umylam sie i musialam zasiasc do roboty. Jak najszybciej porobilam wszystkie poprawki w raporcie i odeslalam szefowi, bo obawialam sie, ze jak zwykle, dostane dodatkowe poprawki jeszcze ze 2-3 razy. I bardzo sie zdziwilam, bo odeslal go tylko raz i to z czyms, co zostawilam celowo, bo szef trzyma wszystkie zmiany az do ostatecznej wersji, wiec w ktoryms momencie ciezko sie miejscami doczytac co i jak. W jednym miejscu bylo wlasnie juz tak nakreslone, ze stwierdzilam, ze zatwierdze wszystkie zmiany i wtedy na spokojnie sprawdze ten paragraf. No, ale szefunio myslal, ze ominelam jego komentarz, zeby go poprawic. :D Nie wiem czy taka mala ilosc poprawek wynikala z tego, ze byl ze mna na tej inspekcji, wiec wiedzial co i jak, czy z tego, ze kolejnego dnia bral wolne do konca tygodnia i nie chcial zostawiac tego raportu na czas nieokreslony. ;) Zaskakujaco szybko wiec udalo mi sie zakonczyc prace nad poprzednia inspekcja i zabralam sie za przygotowania do kolejnej, ech... Mialam m.in. dwie rozmowy z babka, ktora bedzie ze mna. Jedna to takie pierdzielenie o szopenie czy chce nam sie jechac po sluzbowe auto. Obie przylatujemy na miejsce i z lotniska do hotelu bedziemy musialy wziac taxowke lub Uber'a. Pozostalo jednak pytanie, co z reszta tygodnia. Miedzy hotelem, a klinika bedziemy miec moze 10 minut jazdy, ale w hotelu beda tylko sniadania, wiec trzeba bedzie sie wybrac po zarelko, a okolica ponoc jest "interesujaca". Chodzic pieszo raczej nie bedziemy chcialy, a z kolei zamawianie wszedzie Uber'a tez nie jest zbyt zachecajace. Fajnie wiec byloby miec wlasne auto, ale najblizsze biuro, z ktorego mozna by je wziac, jest jakies 40 minut (w jedna strone) od hotelu. A w dodatku pod koniec tygodnia, trzeba bedzie ponownie tyle jechac zeby je oddac. Ostatecznie jednak stwierdzilysmy, ze chyba jednak dobrze jest miec wlasny transport, gdyby zadzialo sie cos niespodziewanego. Drugi meeting byl juz konkretnie dotyczacy inspekcji. Babka bedzie moim audytorem, wiec uprzedzila, ze nie bedzie sie kompletnie odzywac, ale chce zebym od czasu do czasu informowala ja, co sprawdzam i czy znalazlam cos, co potencjalnie moze skonczyc sie oficjalna "uwaga" dla doktorka. Poza tym, z okazji federalnego swieta kolejnego dnia, moglismy skonczyc prace o godzine wczesniej. Co za rozpusta! I oczywiscie wczesniej trzeba bylo dostac oficjalna autoryzacje. :D No, ale powiedzmy, ze dobre i tyle. Zakonczylam wiec robote troszke wczesniej i mialam spokojny wieczor, bowiem Nik nie jechal na trening.

Srode mialam wolna z okazji Veteran's Day. Nie pamietam czy w ktorejkolwiek poprzedniej pracy mialam wolny dzien w to swieto. ;) Troche do bani, bo ani szkoly nie byly zamkniete, ani M. nie mial wolnego. Zazwyczaj w federalne swieta, chociaz szkoly zamykaja, a tu nic. Tyle, ze poczta nie jezdzila. ;) Wstalam rano i zawiozlam Potwory oraz sasiadke do szkoly, po czym wrocilam i siedzialam sama, co chwila dostajac mini ataku serca, bo wydawalo mi sie, ze powinnam siadac do pracy. :D Oczywiscie, jak na dobra gospodynie przystalo, wykorzystalam dzien wolny na odkurzenie oraz pomycie podlog na gorze, poskladaniu jednego prania, wstawieniu kolejnego, ogarniecie kuchni, lazienki, itd. Niech zyje wolne, hurra! :D Mialam tez jednak przerwe na "relaks" bo umowilam sie na paznokcie, zeby je doprowadzic do porzadku przed wyjazdem.

Kolor mi sie nawet podoba, tyle ze zupelnie zlewa sie ze skora...

Skoro siedzialam w chalupie, to odebralam tez ze szkoly Potwory. Bi rano cos tam mamrotala, ze moze zostanie dluzej, ale pozniej zmienila zdanie i wyszla od razu po lekcjach i cale szczescie, bo nie trzeba bylo po nia specjalnie jezdzic. Malzonek wyszedl godzine wczesniej i kiedy ja odbieralam mlodziez, on zdazyl dojechac i zabral sie za schabowe na obiad oraz racuchy. Dzien wczesniej zaoferowalam, ze moge usmazyc kotlety skoro bede w domu, ale odparl, ze woli zrobic po swojemu. Nie powiem, troche urazil moja dume, wiec zadarlam nosa i stwierdzilam, ze niech robi co chce. Nie znosze gotowac, wiec nie bede nalegac. ;) Nik ponownie nie jechal na trening, wiec mielismy kolejne spokojne popoludnie oraz wieczor. Ten skonczyl sie jednak juz szykowaniem na kolejny dzien w robocie. Jednodniowa laba sie skonczyla. ;)

W czwartek obudzil nas deszcz, zreszta zgodnie z prognozami. Bylo ciemno i paskudnie, ale coz, biuro juz tego dnia wzywalo. ;) Zabralam wlasna mlodziez oraz sasiadke do szkoly, uprzedzajac wczesniej, ze jesli chodzi o powrot, sa zdani na siebie, lub na czekanie az ojciec wroci z pracy. Bi wziela parasolke zeby w razie czego moc wrocic pieszo, Nik stwierdzil ze najwyzej zmoknie. ;) Dojechalam do biura, gdzie bylo raczej cicho, ale znalazla sie moja polska kolezanka, wiec chociaz mialam z kim chwile poplotkowac. Ostatnio bywalo tak cieplo, ze w biurze wylaczyli ogrzewanie i zimno mamy jak jasna cholera. Tego dnia bylo 9 stopni, a przez deszcz panowala tez nieprzyjemna wilgoc. Dobrze, ze ostatnio kupilam sobie maly grzejniczek. Co prawda, nie mam prawdziwego biura, tylko przestrzen odseparowana sciankami, i to bez drzwi, ale puszczam cieple powietrze na siebie i czuc, ze robi sie choc troszke cieplej. Dzien zlecial na przygotowaniach do kolejnej inspekcji, wiec raz-dwa i czas byl jechac do domu. Tego dnia Nik jechal na trening, wiec w sumie dojechalam, zjadlam obiad, na moment usiadlam z malzonkiem i trzeba bylo Mlodszego zawiezc. Jak zwykle, M. go podrzucil pod basen i poszedl spac, a ja pozniej go odebralam.

Piatek zaczelam nieco pozniej, bowiem ponownie pracowalam z chalupy. Rano padalo, wiec cala trojka mlodziezy (moja oraz sasiadka) chetnie skorzystala z podwozki do szkoly. Wrocilam i zasiadlam do roboty, choc zajelam sie tez troche logistyka przed podroza. Niestety, musze wziac ze soba moja mala, przenosna drukarke, szkoda tylko ze "mala" to ona jest w porownaniu ze standardowym sprzetem, ale ogolnie to taki spory kloc. Myslalam zeby wziac ja do podrecznego, ale zajelaby pol takiej malej walizki. Stwierdzilam wiec, ze moze lepiej wsadzic ja do wiekszej, ktora poleci w luku bagazowym. Tu jednak balam sie, ze jakbym jej nie owinela, moze gdzies peknac... Poza tym, nie wiem czy tez tak macie, ale perspektywa podrozy zawsze wywoluje we mnie potrzebe wysprzatania chalupy na blysk. I niewazne, ze lece tylko ja, a reszta zostaje, wiec moze sobie sprzatac. Naszlo mnie nagle na odkamienianie ekspresu, szorowanie mikrofali i oproznianie specjalnego smietnika na kocie resztki przemiany materii. Nie mowiac juz o pierdylionie ladunkow prania. Nie tylko chcialam poprac wszystko co moje, ale tez jak znam M., nie wlaczy on pralki w czasie mojej obecnosci w ogole. A Nik zazalenia, ze nie ma czystych skarpet czy gaci, kieruje do mnie, nawet jesli nie ma mnie w domu, zamiast do swojego ojca. ;) Kiedy skonczyly sie lekcje, odebralam mlodziez, odstawilam sasiadke i dojechalam z Potworami do domu. Wrocilam do pracy, ale juz kompletnie brakowalo mi weny. Nika kumpel ponownie zaprosil na mecz koszykowki naszej lokalnej druzyny uniwersyteckiej, a ze byl piatek, to zaproszenie zostalo poszerzone o nocowanko. Na zakupy pojechalysmy wiec z Bi same i mialysmy pecha, bo w ciagu 40 minut, ktore spedzilysmy w supermarkecie, na drodze (zwykle spokojnej i niezbyt ruchliwej) zdarzyl sie wypadek i utknelysmy w 10-minutowym korku. Coz, pewnie moglo byc gorzej. W domu rozpakowac torby, poskladac wczesniejsze pranie i mozna sie zrelaksowac. To znaczy, mozna BY, ale zaczelam dostawac wiadomosci od taty, w sprawie lotow. Okazalo sie, ze zatrzymano wszystkie loty na terenie USA. Tata oczywiscie od razu stwierdzil, ze nie wie czy uda nam sie gdzies poleciec. Co prawda mielismy jeszcze troche czasu, ale nikt nie wiedzial ile potrwa blokada, choc doczytalam, ze poczatkowo miala byc do godziny 23. Ostatecznie loty odblokowano okolo 21, ale w ciagu tych kilku godzin odwolano i przesunieto ich tysiace i od razu zaznaczono, ze bedzie balagan prawdopodobnie przez caly weekend... Rewelacja... Dlaczego takie rozne cuda zawsze sie dzieja jak ja mam gdzies leciec? Naprawde, im starsza jestem, tym mniej lubie samoloty... :/

A! Zapomnialam wczesniej wrzucic, ale jakis czas temu przyszly w koncu zdjecia szkolne Potworkow:

Nie jestem obiektywna, ale stwierdzam, ze oboje wyszli w tym roku bardzo ladnie

Milego weekendu!

piątek, 6 listopada 2026

No i mamy listopad

Czy Wy tez nie mozecie uwierzyc, ze juz za dwa miesiace bedzie koniec roku?! Przeciez dopiero co byl styczen!!! :O

Sobota, 31 pazdziernika, zaczela sie odsypianiem tygodnia. Ze mnie wreszcie zszedl stres inspekcji i spalam jak zabita. Obudzilo mnie slonce, o 8:30 rano swiecace mi prosto w twarz. Troche sie jeszcze powylegiwalam, a kiedy wstalam, okazalo sie ze M. oraz Bi juz urzeduja na dole, za to Nik nadal chrapie. ;) Kiedy zjadlam sniadanie, ogarnelam sie i wypilam poranna kawe, niestety musialam jechac na tygodniowe zakupy. Lubie robic to w tygodniu, po pracy, zeby w weekend juz o tym nie myslec, ale caly tydzien wracalam tak pozno, ze nie mialam ochoty jezdzic jeszcze wieczorami do spozywczaka... Mlodziez pojechala ze mna, w sumie nie wiem po co, ale przynajmniej entuzjastycznie zaladowali zakupy do auta, a po powrocie do domu przytaszczyli torby na gore. ;) Zaplacilam im kupujac bubble tea. :D Pozniej mlodziez sie relaksowala, a ja wstawialam pranie i obchodzilam z M. ogrod, planujac co gdzie przesadzic. Tlumacze mu, ze pozna jesien to nie jest dobra pora na przesadzanki, ale on wie lepiej, wiec niech robi co chce. Pojechalismy jak zwykle do kosciola, a Potwory szykowaly sie na wyjscie po cukierki, bo bylo oczywiscie Halloween. Co ciekawe, zupelnym przypadkiem umowili sie z kolezankami/kolega mieszkajacymi na tym samym osiedlu i oboje otrzymali zaproszenie, zeby zostac na noc. Z jednej strony mi to pasowalo, bo nie musialam jezdzic po nich wieczorem, ale z drugiej jakos tak dziwnie bylo w chalupie bez zadnego dziecka. ;) Mielismy tez Kokusiowa obraze, bowiem jak wspomnialam, jechali na to samo osiedle, oddalone od nas o okolo 15 minut jazdy, ale Bi umowila sie na 18:30, zas Nik chcial jechac jak najszybciej po kosciele. Zanim jednak dojechalismy i sprawdzil czy wszystko ma, przyszykowal plecak oraz wedke, "na wszelki wypadek", byla 17:20. Stwierdzilam wiec ze bez sensu zeby jechac z nim tylko po to, zeby wrocic do domu i praktycznie od razu jechac z Bi. Powiedzialam mu, ze pojade (ostatecznie pojechal M.) chwile po 18, odstawie najpierw jego, a pozniej zjade na druga czesc osiedla zeby odstawic Starsza. O matko, jaki byl foch!!! :D W kazdym razie, malzonek pojechal odwiezc potomstwo, a ja zostalam pilnowac cukierkow. Wykapalam sie i mialam mokre wlosy, wiec nie chcialam zeby mnie zawialo, totez postawilam miske z cukierkami na stoliku przed frontowymi drzwiami.

Dla spragnionych cukru dzieciakow ;) 

Zerkalam jednak co jakis czas przez okno, zeby widziec co sie dzieje. Po osiedlu lazily doslownie hordy dzieciakow, ale to akurat normalka co roku. Nasz dom, jak zwykle, w wiekszosci zostal pominiety, ale jedna wielka grupa mnie "napadla". Doslownie. :D Jakas ciekawska dziewczynka przeszla naokolo, zaby zobaczyc frontowe drzwi, wrzasnela, ze sa cukierki i po chwili przyleciala na oko 20stka dzieciakow. Niektore lecialy pedem przez te krzaki z przodu! :O Wpadli jak burza na ganek, ale niestety zachowali sie jak dzikusy, rozwalili cukierki naokolo, wiekszosc jeden chyba wrzucil do swojej torby, dziwne ze miski nie poniesli. ;) Przyszly za nimi jakies maluchy, 6-7-letnie i tylko westchnely ze nie ma juz cukierkow, ale akurat w tym momencie udalo mi sie zbiec na dol (zamieszanie widzialam z okna pokoju Kokusia) i zawolalam ze zaraz im przyniose. Ta grupka byla juz grzeczna. Wzieli cukierki, podziekowali, opowiadali mi nawet ze to tamci nabalaganili, a jeden rok temu zabral nawet ktoremus cale wiaderko slodyczy. Fajni byli i zatesknilam za takimi maluchami w domu. ;) Po nich nie przyszedl juz nikt, wiec spedzilismy wieczor na kanapie, wzdychajac ze dom pusty i smutny bez dzieci... Dostalam jeszcze fote od mamy kolezanki Bi z dziewczynami szykujacymi sie na wyjscie po cukierki.

Dwie piratki, klej (:D) i myszka (?)

Swoja droga, jak dla mnie to przesada zeby taka 15-16-letnia mlodziez lazila po domach, ale ich nie przekonam... Za to Nik i jego kolega nawet nie pomysleli zeby sobie zrobic wspolne zdjecie, a rodzice tamtego, z mlodszym rodzenstwem, wybyli na jakas impreze, wiec ciesze sie ze zrobilam Kokusiowi zdjecie w domu, gdzie wsciekal sie i przewracal oczami, ale ostatecznie zapozowal. ;)

Nik nie bardzo pasuje do Bowser'a postura :D

Malzonek pojechal w niedziele nad ranem do roboty, wiec dziwnie bylo obudzic sie w pustym domu. Dobrze, ze kot przyszedl pomruczec i sie pomiziac, to chociaz czlowiek poczul, ze ktos lub cos go wita o poranku. Tej nocy zmienilismy czas, wiec wstalam w miare "wczesnie", bo obudzilam sie na starym. ;) Dzien wczesniej powiedzialam Potworom, ze maja dac mi znac o ktorej mam ich odebrac i poinformowalam, ze moge przyjechac najpozniej o 11:30, a potem beda musieli czekac az ojciec wroci z pracy, bo przyjedzie dziadek i utkne w domu. Oczywiscie zadne nie pofatygowalo sie zeby napisac. Bi wyslala tylko wiadomosc poprzedniego wieczora, ze swietnie sie bawi. To dobrze, bo dla niej bylo to pierwsze nocowanko i nie bylam pewna czy nie bedzie miala kryzysu. Pewnie nie pamietacie, ale kilka lat temu dostala zaproszenie od swojej owczesnej najlepszej kolezanki, mieszkajacej doslownie kilka domow od nas i w ostatniej chwili stchorzyla, poplakala sie i nie poszla. Obawialam sie wiec, ze moge o 22 wieczorem dostac telefon, ze panna chce do domu, ale na szczescie nic takiego sie nie stalo. Rano napisalam wiec do obu mam, pytajac do ktorej Potwory odebrac, ale i jedna i druga odpisala ze moga zostac do ktorej chca... Mama kolezanki Bi wyslala nawet zdjecie, ze dziewczyny siedza w jacuzzi.

To jacuzzi to prawie jak basen...

Bez pospiechu wiec ogarnelam sie, zjadlam, poskladalam pranie i w koncu zaczelam piec babke na oleju zeby miec jakis deser dla dziadka. I wtedy nagle "obudzila" sie corka i wyslala wiadomosc zeby odebrac ja o 11:30. Byla 11, ciasto akurat sie miksowalo, ale trzeba jeszcze bylo przelac je do foremek, wymieszac czesc z kakao, a potem musialo sie jeszcze 45 minut piec. Napisalam wiec do M., o ktorej wychodzi, bo moze by pojechal po panne. Odpisal, ze ok, wyslalam wiec smsa do corki ze przyjedzie ojciec. Dobra, zalatwione. Taaa... Wracam do ciasta, a tu kolejny sms od M. Ze on chyba pojedzie tez po Kokusia, skoro sa na tym samym osiedlu, bo po co jezdzic dwa razy. Nie wiem po jakiego wafla mnie o tym informuje, ale jak juz pisalysmy do siebie z Martusia, nasze chlopy nie podejma sami zadnej decyzji; musimy kazda "przyklepac". Odpisalam ze ok, zeby do syna zadzwonil i mu powiedzial, ze zaraz wyjezdza. Myslalam, ze to koniec "problemikow", wiec wracam do ciasta. Po chwili, kolejne wiadomosci. Ze "Nik nie odbiera i nie odpowiada na sms'y i ze trzeba mu dac kare bo gowniarz ma telefon po to, zeby miec z nim kontakt". No to mu pisze, ze moze za chwile sie odezwie, a jak nie, to niech M. podejdzie do drzwi i zapuka. Korona mu z glowy nie spadnie. Za moment kolejna wiadomosc, zebym napisala do mamy kolegi, ze on bedzie po Nika okolo 12. Zgrzytam zebami, ale pisze. Mama odpisuje, ze ok, wiec zawiadamiam meza. Za chwile oburzony sms od syna, ze dlaczego on musi byc tak wczescie odebrany, ze on i Bi nie musza zawsze robic tego samego, ze on chce zostac dluzej, itd. Tu sie juz naprawde wkurzylam i odpisalam synowi, zeby zadzwonil do swojego ojca i z nim sie wyklocal, zamiast jeczec do mnie, bo ja mam wazniejsze rzeczy do roboty. Przypominam, ze pomiedzy tymi wszystkimi wiadomosciami, nadal konczylam ciasto. W koncu, z pulsujaca zylka, wsadzalam je do piekarnika, kiedy olsnilo mnie, ze... nie dodalam proszku do pieczenia!!! Tak mnie rozproszyly te ciagle cholerne smsy, ze na smierc zapomnialam. I co teraz?! Szybko wyjelam blaszki z piekarnika (na szczescie nawet go jeszcze nie zamknelam), posypalam ciasto proszkiem i wymieszalam wykalaczka, modlac sie zeby nie wyszedl zakalec. Ale taka bylam wsciekla, ze reszta rodziny miala szczescie iz dziadek przyjechal pierwszy, wiec zdazylam z nim pogadac i ochlonac, bo inaczej chyba bym ich na powitanie czyms zdzielila! :/ Tata posiedzial i pojechal, a my mielismy jechac na cmentarz zapalic swieczki, ale M. stwierdzil, ze jak klapnal na tylek, to juz mu sie nie chce. Posprzatalam wiec kuchnie, zmienilam posciel mlodziezy, poskladalam jedno pranie, wstawilam kolejne... i fajnie byloby tez usiasc i podelektowac sie niedziela, ale na 18 Bi miala, ostatnie juz w tym sezonie, druzynowe pasta party. Ogolnie, to wrocila z tego nocowanka zmordowana, bo polozyly sie o 1 nad ranem, a chociaz zmienilismy czas, to wstaly o osmej nowego. Niby pospaly 8 godzin, ale mowila ze spala z kolezanka na dmuchanym materacu i nie bylo jej zbyt wygodnie, a jeszcze tamta sie strasznie wiercila. Miala wyraznie przekrwione oczy i widac bylo po jej buzi, ze jest zmeczona. Namawialam ja wiec zeby sobie odpuscila, tym bardziej, ze jej najlepsza kolezanka z plywania, tego dnia nie mogla tam byc, ale panna uparla sie, ze chce jechac. No to ja zawiozlam, tyle ze impreza miala byc do 19:30, a ona juz o 19 napisala zeby ja odebrac. Nie znosze takiego jezdzenia w te i we wte. :/ Na szczescie pozniej w koncu moglam przygotowac sie na kolejny dzien i usiasc spokojnie na kanapie...

Poniedzialek rozpoczelismy wczesnie, ale co tam! Wstawanie, kiedy slonce juz wzeszlo, to zupelnie inna jakosc zycia! :D Wyszykowalam sie, Potwory tez sie ogarnely i... Nik stwierdzil ze pojedzie na rowerze, bo choc rano byly ledwie 4 stopnie, po poludniu mialo byc 20. Bi tego dnia zwolnilam z treningu, bowiem nadal czasem pobolewa ja ta pieta (choc mam wrazenie, ze bardziej panna szuka wymowki, bo w sobote lazila po cukierki i jakos nie bolala ;P), wiec mogla tez pojechac na rowerze. Len w doopce jednak zwyciezyl i stwierdzila, ze pojedzie samochodem, a wroci piechota. Odstawilam wiec corke pod szkole, a sama pojechalam do roboty. W pracy cisza, poza mna jeszcze tylko jedna osoba od zywnosci i jakas babka, ktora nie wysciubiala nosa z biura. Mialam rozmowe z szefem, w koncu o zeszlotygodniowej inspekcji. Ogolnie powiedzial ze odhaczylam wszystko co trzeba i jedyne zastrzezenie mial do tego, ze kiedy zadaje pytanie, a ludzie odpowiadaja, za szybko zaczynam im przytakiwac, gdzie w rezultacie przestaja mowic, bo mysla ze jestem usatysfakcjonowana. No, za sympatyczna jestem. :D Powinnam byc cicho az sami przestana mowic. To taka strategia, troche cwana, bo wiekszosc ludzi czuje sie niekomfortowo kiedy zapada cisza i potrafia gadac rozne "ciekawostki" zeby tylko cos mowic. Juz kilka razy tlukli nam o tym na szkoleniach, ale odruch zwycieza i zawsze o tym zapominam. ;) Oprocz tego, troche mnie podlamal, bo kilku rzeczy na tej inspekcji nie mialam jak przecwiczyc, a teraz zaczal cos przebakiwac, ze na audycie ktos moze wymagac zebym to zrobila. No to "swietnie". :/ Mialam sie sama zreszta o to pytac, ale potem wyskoczyl tamten czwartek, kiedy musialam zaczac sprawdzac dane niemal od poczatku i zwyczajnie nie zdazylam juz skupic sie na niczym innym... Mialam tego dnia zaczac pisac raport, ale okazalo sie, ze tyle mi sie nazbieralo spraw administracyjnych, ze spedzilam nad nimi caly dzien. Miedzy innymi musialam zarezerwowac lot oraz hotel na kolejny wyjazd i niestety wszystko mi opadlo, bo okazuje sie, ze nie ma lotow bezposrednich, a polaczenia sa fatalne. Albo trzeba siedziec na lotnisku niewiadomo ile, albo ma sie na przesiadke godzine i jak pierwszy lot sie opozni, to doopa. To w tamta strone. Za to powrotny, to inna porazka, bo najwczesniejszy lot jaki mi pokazalo byl o 12:30. Tyle, ze lecial on na zachod, czyli w przeciwnym kierunku. Potem, z tego zachodu (a konkretnie z Texasu) musialabym doleciec do domu, wiec ladowalabym dopiero tuz przed polnoca. Pozniejsze loty zaczynaly sie po 15, ale polaczenia byly tez tragiczne. Ostatecznie mam niby wylatywac po 16, po drodze sie przesiadac i ladowac o 22:50. Tez beznadziejnie, ale nie widze innego wyjscia. Na koniec, okazalo sie, ze zarezerwowalm nie taki pokoj w hotelu, a babka ktora ma byc moim audytorem pomogla mi go poprawic, ale robilam to przed samym koncem dnia, wiec do domu przyjechalam z lekkim opoznieniem i praktycznie o zmroku. Szybko zebralismy sie i pojechalismy na najblizszy cmentarz, zeby sybmbolicznie zapalic swieczki. W koncu byl Dzien Zaduszny. Potwory cos tam stekaly, ale pojechali i zajelo nam to raptem pol godziny. Pozniej, dla Kokusia nadeszla pora powrotu na treningi do dawnej druzyny plywackiej. Biegi przelajowe sie skonczyly, a Mlodszy chce pocwiczyc plywanie nim zacznie sie to szkolne. Niestety, tutaj treningi sa dopiero o 18:45, wiec wzdychal ciezko i byl bez humoru, ale uparl sie, ze jedzie. Myslelismy z M., ze w koncu zrezygnuje, ale nie. Pojechal. Malzonek go zawiozl, a ja w tym czasie zmienilam nam posciel. Pozniej M. poszedl spac (jak zawsze z kurami), a ja pojechala po syna i dopiero moglam odetchnac wieczorem.

We wtorek moglam pospac do zawrotnej 7:10. Pracowalam z domu, wiec nie musialam pedzic do biura, a w dodatku Potworki mialy wolne. Tego dnia odbywaly sie wybory, a te sa u nas zawsze w pierwszy wtorek listopada. Lokale wyborcze sa w middle school oraz high school, wiec te sa zamkniete. Zeby bylo sprawiedliwie, zamykaja tez podstawowki, wiec dzieciaki w calej miejscowosci (i chyba wiekszosci Hameryki) maja tego dnia labe. ;) Wstalam wiec, wyszykowalam sie i zasiadlam do roboty. Mialam nadzieje wreszcie zaczac raport, ale zamiast tego zmagalam sie nadal z zadaniami czysto administracyjnymi... A kiedy zaczelam w koncu pisac, okazalo sie, ze musialam ustawic cale formatowanie w dokumencie... Poniewaz jestem noga w takich sprawach, wiec przy pomocy Google zajelo mi to wieki. W miedzyczasie powstawaly Potwory i Nik zaczal stekac zeby zabrac go do fryzjera. Poniewaz w salonie gdzie zwykle jezdzimy, mozna sie wpisac przez internet i powiadomia cie kiedy czas wyruszac, wiec wpisalam go i pol godziny pozniej przyszedl sms zeby jechac. Popedzilismy wiec, ale niestety, tym razem Nik mial pecha. Trafil na jakas fryzjerke, ktora chyba nie bardzo wiedziala jakie fryzury lubia obecnie mlodzi chlopcy. Mlodszy podobno pokazal jej ile sciac i mowil ze tylko delikatnie, ale ona i tak zrobila to po swojemu i obciela go naprawde krotko. Zeby nie bylo, kiedys jak sama zaczelam tlumaczyc jednej fryzjerce jak obciac syna, ten sie oburzyl ze sam potrafi mowic, wiec teraz sie nie odzywam. Juz po minie Kokusia przy placeniu widzialam ze  nie jest dobrze, ale nie spodziewalam sie, ze az tak to przezyje. Cala droge do domu szlochal mi doslownie w glos, ze jak on sie pokaze w szkole, ze wyglada jak debil, ze nigdy jeszcze nie byl az tak zle obciety, itd. Wypisz - wymaluj kiedys moja mamuska, ktora zawsze ryczala po przyjsciu od fryzjera. :D Zupelnie nie wiedzialam jak go pocieszyc, bo kiedy mowilam, ze moze to nie jego styl, ale wyglada w porzadku, a krotkie wlosy rosna tak szybko, ze dwa tygodnie bedzie juz wygladal tak, jak chcial, ryczal jeszcze glosniej. :D Na pocieszenie zajechalam do Dunkin', ale Mlodszy nie wysiadl nawet z auta. Sama musialam pomaszerowac po napoje. Wrocilismy do domu i Nik w rozpaczy zamknal sie w pokoju. Przeszlo mu dopiero kilka godzin pozniej. Kolejnym przerywnikiem w robocie, bylo zawiezienie Bi na autobus. Mimo dnia wolnego, ktos mundry wyznaczyl na ten dzien miszczostfa w plywaniu. Trenerzy wymagali zeby dziewczyny pojechaly wszystkie razem, na 1:45 musialam wiec zawiezc corke pod szkole. Pozniej moglam wrocic do raportu. Malzonek stwierdzil, ze skoro wszyscy jestesmy w domu, to on tez wyjdzie wczesniej i bedzie kontynuowal prace kolodomowe. Ostatnio zaczal malowac ta betonowa czesc widoczna ponizej siding'u, bo podobnie jak przy frontowym wejsciu, zeszla z niej stara farba i zaczela wygladac na brudna i paskudna. Niby nie ma tego duzo, bo na wiekszosci scian to moze pol metra od ziemi, tylko w kilku miejscach troche wyzej. Ale jednak malowanie w przykucku, lub mocno pochylonym, meczy i robil to na dwa razy. A wlasciwie na trzy, bo sciany z tylu, przy tarasie, ostatecznie nie skonczyl. Kiedy uporalam sie z dniowka, pojechalam oczywiscie spojrzec jak sobie radzi Bi. Na szczescie to niedaleko, w sasiedniej miejscowosci, moze 15 minut jazdy i to bocznymi uliczkami, nie autostrada. Niestety, nie wzielam pod uwage, ze to nie byly zwykle zawody, tylko mistrzostwa miedzy dziesiecioma okolicznymi druzynami, wiec parking byl pelniusienki, tak samo wszystkie miejsca wzdluz drogi dojazdowej. Krazylam tam z 10 minut, zastanawiajac sie czy nie wjechac bokiem auta na ktorys trawnik, ale wszedzie byly strasznie wysokie krawezniki. W koncu trafila mi sie odrobina szczescia i ktos wyjechal, wiec szybko wskoczylam na jego miejsce. Niestety, na basen weszlam akurat jak Bi wyszla z wody po jednym ze swoich wyscigow. :/ 

Nie mam pojecia z czego ona sie tu tak cieszy ;)

Pozniej dluuugo siedzialam, kibicujac innym dziewczynom z naszej druzyny, az przyszla pora jej kolejnego indywidualnego wyscigu - grzbietowym na 100m. Przyplynela przedostatnia ze swojej grupy, ale na sam koniec przyspieszyla, miala wiec jakies rezerwy i moglaby poplynac nieco szybciej. Wiem, ze to strategia aby plynac spokojnym tempem, zeby wytrzymac do konca, ale mam wrazenie, ze Bi sobie to tempo narzuca troche za slabe. Choc potem powiedziala mi, ze pobila swoj rekord o 5 milisekund, wiec moze i dobrze to wymierzyla. :D Pozniej plynela juz "tylko" dwie sztafety i miszczostfa sie skonczyly. Pamietam z zeszlego roku, ze zaraz po zakonczeniu oglosili wyniki, ale tym razem nie, trzeba wiec czekac az trenerzy je dostana. Rok temu druzyna Bi zajela II miejsce, ale mieli duzo seniorek, ktore niesamowicie dobrze plywaly, a ktore teraz juz odeszly na studia. Ciekawa wiec jestem, ktore miejsce udalo im sie zajac z nieco slabszym zespolem. Wrocilysmy do domu o 18:30 i mozna sie bylo wykapac i cieszyc wieczorem.

W ten sposob zakonczylismy sezon plywacki dziewczyn. Jeszcze tylko pozegnalny bankiet pod koniec miesiaca i tyle. Bedziemy miec teraz miesieczna przerwe od treningow (szkolnych), zawodow, odwozenia, przywozenia, itd. az do sezonu chlopcow, ktory zacznie sie poczatkiem grudnia. Az dziwny taki nagly spokoj... :D

W srode juz mlodziez normalnie szla do szkoly, a ja jechalam do pracy. Rano mielismy 10 stopni, a po poludniu mialo byc 23 (!), wiec Nik pojechal na rowerze. Bi stwierdzila ze woli rano pojechac ze mna, a potem wrocic piechota, choc pozniej wzdychala, ze mogla jednak wziac rower, bo po poludniu byloby szybciej. ;) W pracy nadal walczylam z raportem oczywiscie. W koncu zaczelam konkretnie pisac, ale jak zawsze, szlo mi niczym po grudzie... Zaskoczona bylam jednak, bo szef sam przypomnial mi zebym wypisala formularz o podroz w weekend na nastepna inspekcje, zeby naliczyli mi te godziny do urlopu. Normalnie wzrusz! :D Po pracy popedzilam do domu i mialam wlasciwie tylko na tyle czasu, zeby sie przebrac i na 18 jechalam z Kokusiem na bankiet pozegnalny z biegow przelajowych. Tam, podobnie jak przy innych tego typu wydarzeniach, byly nagrody trenerow, kapitanow, itd. Glownie skoncentrowane na seniorach, choc mlodszym tez cos skaplo. Nik jest najszybszym z nowych zawodnikow i spodziewalam sie jakiejs nagrody z tego tytulu i... nic. Dostal tylko dyplom za udzial oraz naszywki z rokiem kiedy ma skonczyc high school. Wszyscy dostaja takie na koniec pierwszego sportu, ktory uprawiaja w nowej szkole.

Siedzialam daleko, wiec slabo to widac, ale Nik odbiera dyplom 

Troche to rozczarowujace, bo widac, ze duzy nacisk kladziony jest na prace nad kondycja oraz poprawa wynikow, ale jak jestes naturalnie dobry w czyms, to juz cie nie pochwala zeby innym nie bylo przykro. Ogolnie bankiet jak bankiet, zeszloroczny z plywania mial taki sam schemat. Ten byl jednak w innym miejscu i mam wrazenie, ze tam jednak bylo lepsze jedzenie. Tutaj byla salatka, ktora mogl sobie czlowiek sam skomponowac, zielona fasolka, makaron z czerwonym sosem, piers kurczaka w jakiejs dziwnej panierce oraz rwana wieprzowina. Do tego pieczone ziemniaki albo bulka. Brzmi ok, ale wszystko bylo zupelnie bez smaku. Rozumiem, ze w restauracjach ograniczaja sol czy pieprz, bo kazdy lubi inaczej doprawione. Ale tutaj nie bylo nic, zero czegokolwiek, chocby jakichs ziol lub czosnku. No, dawno juz nie jadlam tak bezjajowego zarelka. :D W pracy jednak zwykle jem tylko niewielkie przekaski, a po powrocie do domu nie jadlam obiadu, wiec zjadlam co dali, bo bylam glodna. Nik jednak potem strasznie narzekal, ze jedzenie bylo okropne i ze jedyne, co mu smakowalo, to bulka. :D Powiedzialam, zeby sie przyzwyczajal, bo tak zwykle wyglada zarcie na hamerykanckich przyjeciach. Tyle, ze zazwyczaj jest choc odrobine doprawione. ;) Syn jednak w ogole uznal, ze bylo beznadziejnie, nudno i ze za rok nie idzie.

Przynajmniej mam fote tej "strasznej" fryzury, o ktora bylo tyle ryku :D 

Kolejna roznica miedzy Potworkami. Bi rok temu byla zachwycona, ze moze sie wystroic i spedzic czas z kolezankami z zespolu, mimo ze przez wiekszosc czasu jednak czlowiek siedzial przy stole i sluchal jednej przemowy po drugiej. A Kokusiowi nie pomoglo nawet to, ze siedzial z najlepszym kolega i widzialam jak co chwila cos tam do siebie mamrocza i sie smieja. W srodku imprezy, trenerzy wyswietlili filmik ze zdjeciami oraz urywkami pstryknietymi w ciagu ostatnich dwoch miesiecy. Wszyscy  sie smieli z niektorych ujec, bo wiadomo jak wyglada sie w biegu, spoconym, z rozwianym wlosem i rozdziawionymi ustami. ;) Stoly byly fajnie, choc skromnie ozdobione. Na srodku byly balony, zaczepione o symbol, ktory Nik mial na breloczku - but ze skrzydlami. A naokolo trzymadla z XC (czyli cross country) a w nich zdjecia dzieciakow z calego sezonu. Na koniec, grupa rodzicow, ktora to zorganizowala, powiedziala zeby kazdy odszukal i wzial sobie zdjecia swojego dziecka, lacznie z trzymadlami i jesli ktos chce, to moze wziac tez balony wraz z "butem". Ja wzielam zdjecia, Nik chetnie chwycil balony. ;) Aha, dzieciaki potem zgromadzily sie w grupie i wypisywaly sobie smieszne "nagrody" na papierowych talerzykach. Kokusiowi trafilo sie za "najbardziej blond wlosy". :D Tak ogolnie to wydaje mi sie, ze to jest calkiem fajna grupa dzieciakow, a raczej mlodziezy, bo wszyscy to juz nastolatki, niektorzy dorosli. Dziewczyn jest tylko 11, wiec sa naprawde zzyte i trzymaja sie razem. Chlopcow jest ponad 40stka, wiec tu juz trudniej i porobily sie oczywiscie grupki. Z tego co jednak wiem, wspieraja sie, pomagaja i nikt nikomu nie dokucza. Trenerzy dbaja zeby starsi brali mlodszych pod skrzydla i przekazywali im gdzie i jak moga cos poprawic zeby polepszyc czas. Podoba mi sie to w sportach w high school (choc nie wiem czy w kazdym zespole tak jest) bo nadal pamietam ten horror z ligowej pilki noznej, gdzie dzieciaki obwinialy sie nawzajem o stracona pilke czy przegrany mecz, a trener u Kokusia potrafil doprowadzic chlopcow do placzu. Gdzie tu jakas druzyna, zgrana grupa? Tak czy siak, bankiet szybko przelecial i tuz po 20 bylismy w domu, bo mielismy jakies 5 minut jazdy. Cieszylam sie, ze zostalo mi jeszcze sporo wieczoru. Oczywiscie M. juz spal, Bi byla na gorze, a zwierzaki chodzily i patrzyly wyczekujaco, bo pod moja nieobecnosc, nikt ich nie nakarmil. :/ Szybko wiec nasypalam chrupek i otworzylam puszki, przygotowalam co trzeba na kolejny dzien i moglam klapnac na kanapie.

Czwartek ponownie zaczelam wczesnie, choc tym razem mialam duzo mniej biegu, bo obydwa Potwory stwierdzily, ze pojada do szkoly na rowerach.

Najpierw Mlodszy... 

Mielismy anomalii pogodowych ciag dalszy i o 7 rano bylo juz 16 stopni, a po poludniu mialo byc 21. Co prawda zapowiadali mozliwy deszcz, ale prognozy raz go pokazywaly, raz znikal. Mlodziez uznala wiec ze zaryzykuja.

...pozniej Starsza 

Nie muszac ich odwozic, zyskalam kilka dodatkowych minut, dzieki czemu udalo mi sie nawet wrzucic brudne naczynia do zmywarki, zeby nie straszyly w zlewie. Pozniej pojechalam do roboty, gdzie nadal uzeralam sie z raportem, choc tego dnia postanowilam poskanowac zebrane na inspekcji dokumenty. W piatek chcialam pracowac z domu, a nie mialam ochoty targac ze soba cholernej drukarki, wiec postanowilam zeskanowac wszystko, co potrzebne mi bylo do raportu. Jak wyglada moje skanowanie w tempie dwoch stron na minute, juz opisywalam, wiec mozecie sobie wyobrazic to zgrzytanie zebami... No, ale skonczylam i nawet udalo mi sie chwile popisac, choc skonczenie raportu w piatek, marnie widze. Czesc pisana moze skoncze, ale przeciez czeka mnie jeszcze opisywanie i oznaczanie zalacznikow, podlaczanie ich w system, a na koniec jeszcze cale podsumowanie i podliczanie godzin w systemie. No coz, najwyzej bede konczyc w poniedzialek. Zla tylko jestem, bo w tym tygodniu pierwsze dwa dni musialam praktycznie cale poswiecic na takie administracyjne pierdoly, gdzie bez nich bez problemu bym skonczyla... Wrocilam do domu, gdzie wreszcie mielismy spokojny wieczor, bez zadnych imprez i wydarzen. Co prawda Nik zdecydowal sie jechac na trening, ale M. go zawiozl, a ja potem odebralam, wiec nie bylo to nic czasochlonnego. 

W piatek pospalam troche dluzej, bo pracowalam z domu i wstalam tylko zeby zawiezc Potwory do szkoly. Nadal bylo bardzo cieplo jak na listopad, ale wreszcie przyszedl deszcz, bylo ciemno i niskie cisnienie, wiec spalo mi sie wysmienicie. Zwykle przebudzam sie kiedy mlodziez idzie do lazienki i schodzi na dol, a dzis tylko gdzies w oddali doszly mnie odglosy smieciarki jezdzacej po osiedlu, tyle ze bylo to jeszcze przed 6 rano. Kiedy zadzwonil budzik, kompletnie nie wiedzialam co sie dzieje. Okazalo sie ze, pomimu zapowiadanego deszczu, Nik stwierdzil ze pojedzie do szkoly na rowerze, bo woli dojechac wczesniej i troche odetchnac zanim zacznal sie lekcje. Pewnie dobrze sie stalo, bo Bi (ktora wolala byc zawieziona) tak dlugo sie szykowala, ze faktycznie dojechalysmy dosc pozno, choc i tak przed dzwonkiem. Rano bylo ponuro, ale glownie mgliscie i nie padalo, wiec wydawalo sie, ze Nik podjal dobra decyzje. Kiedy jednak pozniej wrocilam do domu, w ktoryms momencie zrobilo sie ciemno niczym poznym wieczorem, rozpadalo sie na dobre i do kompletu zaczelo grzmiec. :O Zastanawialam sie w jakim stanie Mlodszy wroci do domu, jesli sie nie przejasni... Ostatecznie nadal padalo, ale troche lzej, wiec go zmoczylo, ale nie dokumentnie. ;) Mnie sie zas udalo, bo M. wyszedl z pracy troche wczesniej i po drodze odebral Bi, wiec nie musialam sie odrywac od raportu. Ktory i tak szedl mi tragicznie. Do konca pracy nadal sporo zostalo mi do napisania, ale motywacja byla juz na dnie i pod metrem mulu. ;) Pojechalam na tygodniowe zakupy, z nieodlacznymi Potworami oczywiscie. Po powrocie rozpakowac wszystkie torby, posiedziec z malzonkiem, nakarmic zwierzaki, itd. Caly czas jednak chodzil mi po glowie ten cholerny raport, bo wiedzialam ze w przyszlym tygodniu szef ma od srody wolne, a ja w dodatku musze sie przygotowywac na kolejna inspekcje, czasu mam wiec niewiele. Wiedzialam, ze za cholere nie dam rady skonczyc wszystkiego, ale o 20:30 stwierdzilam, ze dobra, poswiece sie i dokoncze chociaz czesc pisana. Sleczalam nad tym do 22, ale napisalam. Teraz jeszcze w poniedzialek oznaczyc, podpiac i ponumerowac zalaczniki (niestety w dwoch systemach, wiec podwojna robota), podliczyc godziny i mozna wysylac. Zla jestem, bo gdybym nie spedzila polowy poniedzialku meczac sie z rezerwacja biletu, skonczylabym raport w piatek bez problemu... Ech, no coz... Nie ida mi te raporty kompletnie...

Do poczytania!

piątek, 30 października 2026

Nie potrzebuje takiego stresu

Chcialabym pozyc sobie dlugo i w zdrowiu, tymczasem obecna praca serwuje mi ciagly stres i zaloze sie, ze miesiecy i lat zycia pomalutku ale systematycznie ubywa z mojej "puli". :/

Jesli jednak o rodzinna rzeczywistosc chodzi, pisalam ostatnio, ze w piatek, 23 pazdziernika, Bi miala wyscigi plywackie. Sezon dziewczyn pomalu dobiega konca, ale nadal czekaja je jedne zawody oraz mistrzostwa. Pozniej zostaja juz tylko dziewczyny, ktore zakwalifikowaly sie do szczebla stanowego. Starsza do tej grupy nie nalezy i choc to oczywiscie nieco rozczarowuje, to jak juz pisalam, zmeczyly mnie te podwojne sporty tej jesieni i w sumie to ciesze sie, ze przez zime bedziemy mieli tylko plywanie Kokusia. No chyba ze panna wymysli sobie cos innego, bo poza sportami, w szkole maja pierdylion klubow, wiec kto to wie... ;) Tak czy srak, po pracy popedzilam do auta i pojechalam do pobliskiego miasteczka. Ponownie z pracy mialam duuuzo blizej niz mialabym z domu i w 13 minut bylam na miejscu. Po ostatnich poszukiwaniach wokol obcej szkoly, tym razem weszlam wczesniej na Google i obejrzalam naokolo jak to wyglada. Wiedzialam wiec, ze sa tam tabliczki jasno pokazujace dojazd na odpowiednia czesc parkingu. Dotarlam wiec bez problemu, choc okazalo sie, ze szkola wewnatrz to tez niezly labirynt i dobrze, ze i w niej byly strzalki, bo inaczej w zyciu nie znalazlabym basenu. ;) Wpadlam akurat w momencie kiedy wszyscy wstali zeby zaspiewac hymn narodowy. Ciekawe, ze czasem go puszczaja, a czasem nie. Tutaj akurat zaspiewaly trzy dziewczyny z przeciwnej druzyny i wyszlo im to naprawde pieknie, a melodia do latwych nie nalezy. Dla Bi byly to raczej luzne zawody, bo miala wszystkie wyscigi rozlozone z przerwami na odpoczynek. Plynela sztafete w pierwszym wyscigu, pozniej miala zas trzy indywidualne.

Szykuje sie do skoku 

Najpierw 2M czyli po dwie dlugosci kazdym stylem, gdzie niestety przyplynela ostatnia. Poza tym miala wyscig grzbietowym na 100m oraz ta plywacka "mordownie", czyli kraulem na 500m. W obu doplynela przedostatnia, wiec chociaz tyle, choc przy tym drugim byla zla sama na siebie, bo podobno doplynela o 10s pozniej niz jej wlasny rekord, a liczyla ze go pobije. No coz. ;)

Plynie

Po zawodach oczywiscie byl jek o Dunkin, gdzie wyjechalysmy grubo po 18, a u nas jest on otwarty tylko do 19. Wiedzialam wiec ze mozemy nie zdazyc, wiec przejechalam przez pol obcego miasteczka zeby spelnic zyczenie pannicy. ;) Dojechalysmy do domu i w koncu spokojnie zaczelam weekend. I tylko panna nagle wieczorem przyszla z pytaniem czy moze pozyczyc ode mnie buty. Kolejnego wieczora miala byc potancowka w szkole i Bi stwierdzila ze w jej wlasnych szpilkach nie da rady dlugo tanczyc i chce zobaczyc czy ktores z moich beda wygodniejsze. Powiedzialam ze niech sobie bierze, ktore chce, choc mialam powazne watpliwosci, bo ja mam rozmiar stopy 37.5-8 (rozmiar hamerykancki), a ona 5.5-6. ;) Tak jak podejrzewalam, wszystkie moje buty byly na nia bardzo wyraznie za duze. Zaczela oczywiscie jeczec czy mozemy pojechac na zakupy kolejnego dnia, ale stwierdzilam, ze nie bede specjalnie kupowac jej butow, skoro ma te szpileczki, zalozone raptem 2-3 razy. Sama je sobie wybrala i to nie moj problem, ze teraz nagle stwierdzila ze nie da rady w nich tanczyc. :/

Sobota to dluzsze spanie dla calej naszej czworki, choc M. i tak wstal zaraz po 6. Malzonek w koncu zmobilizowal sie, zeby naprawic hydraulike i zalatac dziure w suficie w kuchni! Jak to z nim bywa, nie dosc, ze czekal pol roku az dziura nabierze mocy urzedowej, to jeszcze teraz chodzil niczym gradowa chmura, bo on musi ja reperowac! Cos tam porobil w piatek wieczorem i kontynuowal w sobote rano, ale nie szlo mu tak, jakby chcial. Kiedy wstalam i spytalam jak idzie, wyskoczyl do mnie z ryjem, ze dalej sie leje i ze bedzie musial rozwalac pol sufitu w kuchni zeby to przerobic. Dopiero po chwili mruknal cos, ze musi jechac do sklepu po jakies elementy, bo poki co probowal zrobic z tym, co mial w domu. Najlepsze, ze wczesniej ciagle mowil, ze kupi co potrzebuje i zacznie to robic, zalozylam wiec ze juz wszystko ma. A tu sie okazuje, ze hrabia uznal ze mu sie nie chce jechac do przemyslowego, sprobuje z tym, co juz posiada, ale pretensje do calej rodziny, ze z rurek nadal kapie! :O Moj maz ma taka przyware, ze jak juz zacznie cos robic i nieuchronnie straci humor, to (jakby specjalnie) zabiera sie za kolejne, wczesniej odkladane w nieskonczonosc, roboty, jakby chcial miec pretekst zeby dalej pielegnowac wku*wa. Tym razem ruszyl wiec na ogrod, po drodze wyskakujac z pretensja, ze przestalam pielic w warzywniku i on w przyszlym roku nic nie sadzi, bo ja wiecznie chce sadzic warzywa, a potem o to nie dbam! No az sie zatrzeslam ze zlosci, bo po pierwsze, poki tam jeszcze cos roslo, od czasu do czasu pielilam. Moze nie tak czesto jak by sie przydalo, bo lato mialam bardzo stresujace, ale pielilam. A w dodatku, kiedy wiosna bylam na wyjezdzie, to ja mowilam zeby sobie odpuscic w tym roku warzywnik i to M. naciskal, ze fajnie miec chociaz swoje pomidory i ogorki! Przypomnialam teraz oczywiscie malzonkowi, ze to on uparl sie na warzywnik w tym roku (nie mowiac juz, ze kupil zle sadzonki ogorkow), na co chlop oswiadczyl, ze w zyciu nic takiego nic takiego nie mialo miejsca i sie... obrazil! :O Poza tym, kolega Kokusia zalatwil zywa przynete, wiec poznym rankiem wyruszyli na ryby. Wczesniej zdazylam go przydusic zeby odkurzyl i umyl podloge w swoim pokoju, a kiedy wrocilam po odwiezieniu kawalera, zrobilam swoja czesc. Oczywiscie, przed wyjsciem powiedzialam Bi zeby umyla u siebie, bo potem jak ja umyje korytarz i schody, bedzie musiala czekac az wyschna. Wracam - nie umyte, a panna patrzy nieprzytomnym wzrokiem znad ksiazki, ze zapomniala! :O Pojechalam pozniej po syna i jego kolege, bo z jakiegos powodu mial problem z transportem, wiec zgodzilam sie odwiezc go do domu. Szkoda, ze mieszka po przeciwnej stronie naszego miasteczka, wiec musialam nadkladac dwa razy tyle drogi...

Nik wrocil zachwycony, bo tym razem udalo im sie zlapac kilka pstragow i to dorodnych 

Po powrocie wlasciwie czas byl sie szykowac do kosciola. Pozniej tez nie dane mi bylo klapnac i o niczym nie myslec, bo w szkole dzieciakow odbywala sie impreza - homecoming dance. Nik nie mial zamiaru jechac, ale Bi oczywiscie az piszczala. O 17:45 mialy do niej przyjechac kolezanki zeby razem sie umalowac i pozniej zawiozlam je do szkoly.

Bi zmuszona byla zalozyc sandalki na plaskiej podeszwie, a kolezanki mialy obcasy. Tak naprawde ta po lewej jest od Starszej nieco nizsza, a ta po prawej wyzsza, ale nie az tak :D 

Cala impreza miala byc od 18:30 do 21:30, ale dziewczyny od razu oznajmily, ze raczej beda chcialy wrocic wczesniej. Ostatecznie Bi zadzwonila prawie o 21, a kiedy podjechalam, przyznaly ze na sali juz prawie nikogo nie bylo. Dla mnie ciekawostka jest to, ze na tutejsze szkolne imprezy trzeba sie tak stroic. Pamietam, ze na szkolne dyskoteki czlowiek zakladal ciuchy a'la do klubu, a tutaj sukienki koktajlowe. W glowach sie przewraca... ;) Druga ciekawostka, a wlasciwie szokiem bylo to, ze przed wejsciem na sale i pozniej przy wyjsciu, mlodziez musiala dmuchnac w alkomat. :O Najlepsze, ze w Hameryce legalnie mozna pic dopiero od 21 lat, zas dzieciaki ida do szkoly (zazwyczaj) o rok wczesniej niz w Polsce. Najstarsi uczniowie moga miec wiec 18 lub 19 (jesli rodzice ich przetrzymali w przedszkolu) lat. A tu alkomat. :O W kazdym razie, odebralam panny i przywiozlam do nas, skad po chwili kolezanki odebrali rodzice, a ja wreszcie moglam spokojnie usiasc i odetchnac.

W niedziele jak zwykle moglam troche odespac, a kiedy zwloklam sie z wyrka, upieklam ciasto z jablkami bo kilka "skapcialo", a jak zwykle wpadal dziadek. Tata przyjechal i poprosil zebym mu ustawila bezrobocie bo w tym roku bardzo wczesnie zakonczyli sezon. Posiedzial do 15, ale kiedy pojechal, zamiast ogarnac troche w chalupie, czy wstawic kolejne z niekonczacych sie pran, musialam jechac na zakupy. Bi miala miec w poniedzialek to cholerne senior night, a nic nie mialysmy jeszcze kupione. Przy okazji dzieciaki chcialy popatrzec za jakimis ciuchami, wiec pojechali oboje. Okazalo sie, ze koszyk i jakies kosmetyki dla kolezanki, Starsza znalazla bez problemu, ale najwiekszy problem miala z... kocykiem. Kolezanka podala jakie lubi kolory, ale musialysmy tez patrzec czy koc da sie tak zwinac zeby sie zmiescil w koszyku. Ile Bi sie naogladala i nakrecila nosem, to glowa mala! Nie pomagalo, ze w sklepie polowa asortymentu byla juz w temacie bozonarodzeniowym, a to po pierwsze nie takie kolory, a w dodatku tamta dziewczyna jest hinduska, wiec raczej tego swieta nie obchodzi. Pokazalam jej rozowy kocyk, to klocila sie ze mna, ze jest fioletowy. :D W koncu wygrzebala bialy i puchaty, ufff... Dla siebie oczywiscie tez sie naprzebierala wieszakow i nabrala bluzeczek, az musialam ja stopowac. Troche po fakcie, ale znalazla tez buciki na szerszym obcasie. Okazalo sie bowiem, ze tamtych butow na bal i tak nie moglaby zalozyc, bo szpilki byly zabronione. Szkola jest nowiutka i bardzo dbaja o parkiet na sali gimnastycznej. Teraz zupelnym przypadkiem znalazla takie, ktore sa zgodne ze szkolnym regulaminem, wiec bedzie miala na nastepna impreze. ;) Nik - odwrotnie, chodzil i marudzil ze nic dla niego nie ma. Tyle, ze kiedy poszlam popatrzec po meskim dziale, w kilka minut znalazlam mu dwie bluzy. Szukalam tez marynarki bo bedzie mial impreze z okazji zakonczenia biegow przelajowych, ale zadnej nie znalazlam. W kazdym razie, mlodziez cos tam sobie wybrala, ja dla siebie tez i lzejsza o ponad $300 (:O) wrocilam do domu.

W poniedzialek niestety zaczelam jeden z najbardziej stresujacych tygodni w pracy. Nie dosc, ze jechalam na inspekcje, to jeszcze caly czas mial mi towarzyszyc szef. :O Pierwszy dzien, jak to pierwszy dzien, czlowiek z lekka nie wie co sie dzieje. ;) Mialam chwile przerwy od takich jazd, a tu znow musialam rano sie ogarnac, upewnic ze mam wszystko co niezbedne, po czym pojechac do biura (odwozac po drodze Potwory do szkoly), wymienic auta i pedzic na miejsce. Dojechalam z lekkim zapasem czasu i na szczescie parking mieli tam przestronny i to darmowy, ha! W szpitalach to rzadkosc. Inspekcja, coz, jakos szla. Pierwszy dzien to zapoznawanie sie z ludzmi, dokumentacja, itd. No i z moim szefem, bo nie widzialam go dobrych kilka miesiecy. Ten niestety ma dosc oschla osobowosc, a w dodatku boryka sie z problemami zdrowotnymi, wiec ogolnie mialam wrazenie, ze jest bez humoru. Przezylam dzien i w korkach wrocilam do biura, wymienilam auta, po czym powloklam sie do domu. Niestety, tego dnia nie dane bylo mi porzadnie wypoczac. Na 18:30 Bi musiala byc na basenie, bo miala zawody, a pozniej te nieszczesne swietowanie seniorek. Zawiozlam ja, ale nie zostawalam, bo i tak rozgrzewka zaczynala sie okolo 19, a same zawody dopiero po niej. Trener napisal wczesniej, ze swietowanie powinno zaczac sie o 21, wiec dojechalam kwadrans przed. I co? I wyscigi trwaly pol godziny dluzej niz bylo zapowiedziane! Siedzialam tam lekko wkurzona, ale przynajmniej zobaczylam jeszcze reszte zawodow. Przy okazji zalapalam sie na jeden z indywidualnych Bi, gdzie przyplynela trzecia, ale wyswietlacz na chwile sie zacial i omylkowo pokazal ja jako 2. ;)

Bi wlasnie doplynela do scianki (pierwsza od prawej), dwie kolejne doplywaja, a dwie sa juz przy sciance, ale ciezko je dojrzec za choragiewkami

Bi ostatnia na liscie, z (chwilowym) drugim miejscem. Tam gdzie sa kreski cos sie na moment zacielo i dopiero po chwili pokazalo poprawny czas i poprawilo miejsca, a szkoda ;) 

Po zakonczeniu, panny jeszcze musialy zrobic pamiatkowe zdjecie, co bylo zupelnie bez sensu, bo tylko marnowaly czas.

 

Mozliwe ze to juz ostatnie wspolne zdjecie w tym sezonie, bo robia je chyba tylko na swoim basenie

Pozniej wszystkie grupki sister - friends podchodzily z seniorka oraz jej rodzinami, wreczaly kosze oraz kwiaty i plecaki (to prezent od trenerow), robily pamiatkowe zdjecie, itd. W tle trener opowiadal jakies ciekawostki oraz smieszne historyjki z czasu kazdej dziewczyny w druzynie.

Zauwazyla, ze robie zdjecie i sie smieje :D

Niestety, pozniej kazda grupka ustawiala sie na brzegu basenu i stala tam az wszystkie seniorki odbiora swoje upominki. Seniorek niby jest w tym roku tylko 8, ale i tak chwile to trwalo. Pozniej zas zaczely sie gratulacje oraz zdjecia w roznych konfiguracjach i minelo z 10 minut zanim Bi wreszcie uznala, ze wystarczy zabawy i mozemy jechac. Do domu wrocilysmy po 22 i wlasciwie pozostalo tylko polozyc sie spac.

Bylam wymordowana, wiec spodziewalam sie, ze w nocy bede spala jak zabita, tymczasem, chyba przez stres, wybudzalam sie co chwila i we wtorek rano bylam niczym snieta ryba. Tym razem ruch na drodze wspolpracowal i na miejsce inspekcji dojechalam z ponad 10-minutowym zapasem. Dzien zlecial na sprawdzaniu wszystkich pierdol i stresie, ze szef siedzi zaraz obok i patrzy na rece. Najbardziej bylam rozczarowana, bo tego dnia Nik mial mistrzostwa freshmen'ow czyli najmlodszego rocznika szkoly sredniej. Gdybym byla sama, wyjechalabym wczesniej zeby sie na nie zalapac, a tak to musialam kwitnac na inspekcji... Tego dnia zreszta syna praktycznie nie widzialam, bo po zawodach wpadl tylko do domu, wykapal sie i rodzice kolegi zabierali go z cala ich rodzina na mecz koszykowki. :O Kiedy ja wreszcie doturlalam sie do domu, dawno go nie bylo. Wrocil tuz przed 22 i z jakimis pretensjami, ze my z M. nie zabieramy go na mecze, a bylo tak fajnie. No sorki, ale z nas zadni kibice, a malzonka ogolnie ciezko jest wyciagnac z domu, wiec zapomnij. ;) Pytalam oczywiscie syna jak poszly mu zawody, ale nie mial pojecia. Na szczescie, jak juz ostatnio pisalam, miszczostfa to juz wydarzenie godne uwagi i wyniki mozna odszukac w necie. W ten sposob dowiedzialam sie, ze przybiegl z numerem 32 na 125 zawodnikow i byl pierwszy ze swojej druzyny. Poszlo mu wiec swietnie i oczywiscie pekam z dumy. ;)

Wyniki wsrod chlopcow z jego wlasnej druzyny

Sroda zaczela sie tak samo, czyli ogarnac sie, odwiezc dzieciaki do szkoly i na inspekcje. Nik zakonczyl mistrzostwami sezon biegow przelajowych, wiec nie mial po szkole treningu i pytalam czy nie chce pojechac na rowerze zeby moc na nim potem przyjechac, ale stwierdzil ze wroci piechota. Ok. Ja tym razem dojechalam na inspekcje pol godziny za wczesnie i dla zabicia czasu poszlam do kafejki kupic kawe. To taka niby szpitalna kawiarnia, ale serwowali kawe Starbucks, wiec przynajmniej wiedziala ze powinna byc w miare smaczna. Dzien zlecial szybko, pozniej znow wymienic auta i do domu. Tym razem wszyscy byli juz w nim zgodnie z planem i tylko Nik mnie zirytowal, bo zaczal mi wiercic dziure w brzuchu zeby zamowic mu stroj na Halloween! Ktore to mialo byc 3 dni pozniej! I zeby jeszcze mial kilka opcji. Ale nie! Kolega wymyslil zeby przebrali sie za Mario i Luigi, sam mial juz zamowiony kostium, a Nik przytupywal nerwowo zeby i jemu zamowic. Oczywiscie wszystkie kostiumy Luigi dawno byly wyprzedane. Sprawdzilam Amazon oraz wszelkie inne sklepy. W jednym nawet zlozylam zamowienie, ale po kilku godzinach dostalam maila, ze stroju jednak nie ma na magazynie. :/ W koncu Mlodszy sie poddal i stwierdzil ze przebierze sie za smoko - zolwia z owej gry, o imieniu Bowser. Ten kostium byl jeszcze do dostania. Poza tym, syn opowiadal mi ze zostal wezwany do sekretariatu, a kiedy zaalarmowana zaczelam pytac co nabroil, okazalo sie, ze trener druzyn plywackich chcial go... poznac. :O Nie mam pojecia o co chlopu chodzilo. Podobno powiedzial tylko ze chcial go poznac, zapytal o najlepsze czasy, ulubione style, itd. Nie wiem czy dowiedzial sie skads ze Nik jest bratem Bi, czy trenerzy biegow przelajowych wspomnieli cos ze jest najszybszym z nowych i chcial sprawdzic jak zapowiada sie jesli chodzi o plywanie?

W czwartek stracilam chyba kolejne 10 lat zycia, choc na poczatku dzien zapowiadal sie zwyczajnie. Ponownie dojechalam prawie pol godziny wczesniej i poszlam po kawe, po czym siorbalam i czekalam na szefa. Niestety, kiedy tylko odpalilam kompa, okazalo sie, ze cos sie przez noc stalo z moim laptokiem i wylaczylo mi jedna z aplikacji. Niestety, w tej akurat robilam notatki z inspekcji. Wygldalo na to, ze dzien wczesniej zostawilam je otwarte, wiec teraz nie tylko sie zamknely, ale okazalo sie, ze zniknelo wszystko, co napisalam w srode! Zadzwonilam do kolegi, ktoremu podobno tez zdarzaly sie takie cuda, ale okazalo sie, ze on notatek nie pisze bezposrednio w aplikacji, tylko potem je do niej kopiuje. Zadzwonilam wiec do pomocy technicznej, ale tu tez, pan pogrzebal, popatrzyl, po czym oznajmil, ze musialam nie zachowac ich poprzedniego dnia, bo nie ma ich na serwerze. No swietnie po prostu! Nie tylko stracilam to, co zapisalam, ale jeszcze patrzyl na to szef! :O Plakac mi sie chcialo, ale to byla juz zapowiedz tego dnia. Po poludniu szefunio stwierdzil ze chce popatrzec jak sprawdzam dane, po czym oswiecil mnie, ze porownuje to, co dostalam od centrali, z zupelnie nie tym programem! Zmarnowalam dwa dni, a patrzylam w kompletnie zlym miejscu! Poczulam sie jak idiotka. :( Co bylo robic, zaczelam sprawdzac tam gdzie trzeba, choc niestety oznaczalo to, ze musialam siedziec z babka z tamtej firmy, bo dane byly w medycznych kartotekach, do ktorych nie mialam dostepu. Sprawdzenie danych jednego pacjenta zajelo nam... godzine, bo niestety to oddzial intensywnej terapii, wiec byl pod scisla kontrola, a dozowanie kroplowki mial nieraz zmieniane co kilkanascie minut. Zalamalam sie, bo pacjentow mieli 18. Skoro jeden zajal tyle czasu, to wiedzialam ze nie ma co marzyc zeby zakonczyc w piatek. Szef poradzil zebym napisala do babki z centrali zeby dowiedziec sie co dokladnie chce zeby w tych danych sprawdzic, wiec machnelam maila, tlumaczac ze to jest niemozliwa do przerobienia ilosc danych. I co? I jajco, bo nie odpisala ani w czwartek, ani w piatek. Przyjechalam do domu wykonczona i zalamana i ze stresu nawet jesc mi sie nie chcialo... :(

Piatek zaczelam tak samo, tyle ze jechalam na inspekcje kompletnie zrezygnowana i przygotowana na to, ze bede musiala tam wrocic w poniedzialek. Tu jednak zaskoczyl mnie szef, bo stwierdzil ze przy takiej ilosci, moge sprawdzac tylko co ktorys numerek, bo szkoda czasu na przerobienie kilkuset wynikow. Podejrzewam, ze jemu tez nie chcialo sie wracac w poniedzialek, zwlaszcza ze mieszka na tyle daleko, ze ten tydzien spedzil w hotelu. Praktycznie od rana siedzialam wiec w biurze tamtej kobitki i klikalysmy linike po linijce, notke po notce... Do lunchu obie bylysmy wykonczone. Niestety, to nie byl koniec. Ogolnie, wszystkich pacjentow "przerobilysmy" do 14:30. Pozniej musialam jeszcze podsumowac wszystkie notki, wlaczajac w to te srodowe. Zupelnie nie dalam rady ich odtworzyc, ale kilka rzeczy pamietalam, wiec zapisalam sobie zanim mi uleca. O 16 odbylam rozmowe zamykajaca inspekcje i moglam wyruszyc spowrotem. Po drodze mialam straszne korki, a musialam jeszcze zatankowac sluzbowe auto, wiec do chalupy dotarlam dopiero po 18. Ale i tak spiewac mi sie chcialo z radosci, ze nie musze tam wracac w poniedzialek. ;)

Milego weekendosa!

piątek, 23 października 2026

Slub i kolejny meczacy tydzien

Sobota, 17 pazdziernika to oczywiscie odsypianie tygodnia. Poniewaz w tym miesiacu zabraklo jakiegokolwiek swieta (dla wszystkich, bo Potwory i ja mielismy poprzedni weekend przedluzony), wiec nawet M. zmuszony jest brac soboty wolne. Normalnie zaczelabym dzien od sprzatania, tym razem jednak wlazlam pod prysznic, bo szykowalismy sie na slub. Moje wlosy maja naturalnie (bardzo) delikatny skret i jak uzyje pianki czy zelu i je "pougniatam", robia sie na nich ladne fale. Ktore niestety trzymaja sie tylko pare godzin, bo wlosy mam dodatkowo strasznie geste i ciezkie. Dodatkowo, kiedy sa skrecone, duzo dluzej schna. Jak sie wiec z samego rana wykapalam zeby dac kudlom czas na wyschniecie, to pozniej juz tylko lezalam i pachnialam. :D Slub mial sie zaczac o 13, wiec chcialam wyjechac pol godziny wczesniej. Oczywiscie poganialam wszystkich, a i tak wyjechalismy 5 minut pozniej. Myslalam, ze dojedziemy z zapasem czasu, a tu wpadlismy jak juz mloda para i swiadkowie ustawiali sie na koncu lawek, zeby podejsc do oltarza. Ogolnie, bylo bardzo prosto i skromnie, bo panstwo mlodzi to juz ludzie po 50tce, wiec nie zalezalo im na otoczce, tylko na samym sakramencie. Nie bylo organisty ani spiewania, wiec msza byla ekspresowa i wraz z zaslubinami, wszystko zamknelo sie w 35 minut.

Zaslubiny 

Pozniej oczywiscie trzeba bylo porobic szereg pamiatkowych zdjec, gdzie nowozency chcieli z ksiedzem, a on zdazyl sie juz przebrac i potem szybko spowrotem wrzucal na siebie komze. :D Nastepnie podjechalismy do restauracji, ktora na szczescie byla tylko okolo 10 minut od kosciola. Czesc gosci, ktorzy byli na slubie, mialo juz plany (wiadomo, skoro zaproszenie wyszlo tydzien wczesniej) i nie zostawali na obiedzie, wiec byla nas tylko grupka 14 osob. 

Maz i zona zgodnie kroja tort :)

Zjedlismy, posiedzielismy, byly rozmowy i zarty i zaraz po 16 wszyscy zebralismy sie do wyjscia. Mielismy wiec jeszcze calkiem sporo spokojnego wieczoru, ale przyznaje ze jakas taka wypompowana bylam po tym calym slubie oraz restauracji i przesiedzialam go na kanapie. I zla jestem tylko na sama siebie, bo martwie sie, ze popelnilam kardynalny blad. Otoz, kiedy wszyscy skladali zyczenia nowozencom juz po ceremonii, my oczywiscie tez podeszlismy i zauwazylam, ze jedna z kobitek chciala wreczyc pani mlodej kwiaty, a ta przekazala je swiadkowej. Pamietajac, ze w Polsce na slubach (co prawda duuuzo wiekszych) tez dawalo sie kwiaty i prezenty swiadkom, zeby panstwo mlodzi mieli wolne rece, wiec ja tez koperte podalam swiadkowej zeby przekazala potem nowozencom. Byla nas niewielka grupka, wiec zerkalam od czasu do czasu, ale nie widzialam zeby to zrobila, choc oczywiscie moge sie mylic. Przekazalam pozniej i panu i pani mlodej, ze koperte dalam swiadkowej i pytalam czy im ja oddala, ale zadne nie pamietalo. Super. Nie sadze zeby ja sobie "przygarnela", bo byla nas tylko grupka bliskich znajomych, ale akurat ta cholerna swiadkowa musiala wyjsc z obiadu wczesniej i mam nadzieje, ze nie pojechala z koperta i gdzies jej nie posiala, bo wsadzilismy do niej naprawde sporo kasy... :/

W niedziele moglam sie wyspac i rozpoczac dzien spokojnie i leniwie. A i tak czulam sie jakas zmeczona i bez humoru, co jest dziwne, bo ani nie bylo w prognozach deszczu, ani nie zblizal mi sie jeszcze okres... Kiedy wstalam i sie ogarnelam, wzielam sie za chlebek bananowy, bo znow mialam 3 brazowe banany. Tym razem dalam sobie spokoj z maka kokosowa. Ten ostatni wyszedl tak ohydny, ze polowe w srodku tygodnia wyrzucilam, bo nikt go nie jadl i w koncu pojawila sie na nim plesn. Tym razem wiec zrobilam (prawie) normalny, bo dodalam do niego masla orzechowego. Jak kiedys tak zrobilam, to malzonek mruczal mi cos, ze dziwnie smakowal, wiec tym razem wrzucilam tez rodzynek. ;) I to bylo bardzo dobre polaczenie, bo z pomoca mojego taty, cale ciasto poszlo w jeden dzien. Niestety, piekarnik znow postanowil sie zbuntowac. Poczatkowo zaczal grzac, ale doszedl do 112 stopni i... stanal. :/ Czekalam 10 minut czy moze ruszy dalej, ale nie. Wylaczylam go i wlaczylam ponownie i o cudzie, zagrzal sie do konca. Niestety, po poludniu Bi postanowila upiec ciasteczka i tym razem nie chcial nawet zaczac grzac. Trzy razy go wylaczalysmy i wlaczalysmy ponownie, no i nic. Juz mowilam pannie, ze bedzie musiala upiec ciastka w airfryerze (oburzyla sie, ze w zyciu! :D), ale uparcie jeszcze raz wylaczylam i wlaczylam i... ruszyl! No ale teraz to juz wyraznie kwestia czasu az padnie kompletnie, wiec jednak trzeba bedzie zainwestowac w nowy, tylko jeszcze nie wiem kiedy sie zmobilizujemy... Dziadek posiedzial jak zwykle prawie do 15, a po jego odjezdzie Nik zaczal marudzic zeby go zawiezc na ryby. Bylo chlodno, okolo 10 stopni, wiec tym razem nawet ja stwierdzilam, ze pewnie nie bedzie praktycznie ludzi i nie ma mowy zeby tam sam stal. Chlopak sie obrazil, ale trudno. Niestety, po godzinie przyszedl zadowolony, ze jego kolega tez chce jechac na ryby! Tu juz nie mialam za bardzo argumentu, ale szczesliwa nie bylam. Zawiozlam go, gdzie bardzo sie zdziwilam, bo nie tylko w budce byl straznik, ale na terenie krecilo sie tez sporo samochodow, choc poza meczem pilki noznej dzieciakow, nie widzialam zadnego wiekszego wydarzenia. Po powrocie oczywiscie jakies pranko, skladanko i ani sie obejrzalam, syn zadzwonil zeby po niego przyjechac, bo dni sa juz coraz krotsze. Reszta wieczora uplynela na kanapie z malzonkiem, gdzie razem wzdychalismy, ze rozpoczyna sie kolejny pracujacy dzien. ;)

Poniedzialkowy ranek zaczelam tyci pozniej, bo pracowalam z domu. Ranek byl bardzo zimny i choc termometr pokazal 2 stopnie, to w nocy musialo byc chlodniej, bo przejezdzalam przez osiedle domkow szeregowych, gdzie widzialam jak ktos skrobie szyby. :O Odwiozlam Potworki do placowki, po czym zjadlam sniadanie, umylam sie i zasiadlam do cotygodniowej rozmowy z szefem. Ten okazal sie w srednim humorze, bo bolaly go plecy. Typowa przypadlosc panow w srednim wieku. :D Malzonek tez od kilku dni prostuje sie powoli niczym 90-letni staruszek, bo byl w sobote rano na silowni i cos sobie naciagnal. ;) Po rozmowie musialam chwile odeagowac stres, wiec rozladowalam zmywarke i zaladowalam tym, co bylo w zlewie. Pozniej siadlam ponownie do kompa i probowalam sie skupic, kiedy kot zaczal... rzygac. Super. Poszlam sprawdzic gdzie czeka mnie sprzatanie, ale kot niestety lazil w kolo i co chwila probowal zwracac. W ktoryms momencie zauwazylam, ze zwisa jej z pyszczka cos czerwonego i malo nie zemdlalam, bo myslalam, ze wymiotuje krwia. :O Tyle, ze patrze, a ona polyka to z powrotem!!! Tu juz sie domyslilam, ze zjadla wloczke, ktora Potwory ciagnely po domu, a ona gonila! To takie szorstkie, wlochate i czerwone cos. A tyle mowilam smarkaczom, ze po zabawie maja ta wloczke zwijac i chowac! Dobrze ze kota nadal zbieralo na wymioty, wiec udalo mi sie ja chwycic, zlapac koniec wloczki zanim polknela go spowrotem i zaczelam ciagnac! Niestety, urwala sie! Juz mialam wizje jazdy do weterynarza, bo nie wiedzialam ile ona tej wloczki zezarla! Na szczescie Oreo nadal bralo na pawia, wiec udalo mi sie ja zlapac ponownie, chwycic koniec wloczki i ciaaaagnac... Tym razem wyszla (chyba) w calosci. Durnowate stworzenie zjadlo z 1.5m! :O

Zdjecie nie oddaje jakie to bylo dlugie :O

Kiciul oczywiscie na mnie pozniej warczal kiedy podchodzilam, ale nie wie, ze moglam wlasnie uratowac jej zycie. A nam solidny rachunek u weterynarza, bo nie wiem czy tak dluga wloczka by jej nie zatkala gdzies jelit. No i mam nadzieje, ze faktycznie nic jej tam nie zostalo. Chyba nie, bo po mojej "akcji" przestala wymiotowac. No, ale ja dziekuje ze takie zabawy z samego rana... :/ Reszta dnia na szczescie minela juz duzo spokojniej, jesli nie liczyc nerwowego przygladania sie kotu. Martwilam sie, ze nie wiem gdzie ta wloczka dokladnie byla i czy jej czegos nie uszkodzilam wyciagajac ja. Kot troche jadl, bardzo duzo pil, ale poza tym wydawal sie calkiem "normalny". Poza faktem, ze caly dzien warczala i syczala na mnie kiedy podchodzilam, ale tu sie jej akurat bardzo nie dziwie. :D Poniewaz w weekend odpuscilam sobie sprzatanie, postanowilam niecnie zmarnowac troche czasu "pracowniczego" i odkurzylam i umylam podloge. I tak po kocich "akcjach" przydalo sie ja porzadnie wyszorowac, a ze nikogo nie bylo, to przynajmniej nikt mi sie nie platal pod nogami. ;) Zrobilam tez spaghetti na obiad, ktore na szczescie robi sie ekspresowo. Wrocil do domu malzonek i siedzielismy razem na kanapie - ja konczac prace, on ogladajac jakies duronoty na telefonie. ;) W ktoryms momencie slysze jakby znajome glosy, a tu Nik wpada z kolega! Okazalo sie, ze na treningu przebiegali kolo naszej ulicy, wiec postanowili zboczyc z trasy i wpasc sie napic. :D

Kolega ma szczeniaka, wiec kiciul to dla niego sensacja

Pozniej Mlodszy zadzwonil, ze wroci po treningu piechota, wiec odpadla nam jazda po niego. Malzonek pojechal wiec tylko po Bi, a ja zamknelam co robilam w robocie. Wieczor minal juz typowo - posprzatac kuchnie, przygotowac ciuchy i przekaski na kolejny dzien, poskladac jedno pranie, wstawic kolejne... Niestety, ranki sa chlodne, wiec Potwory zakladaja dlugie spodnie oraz bluzy, a ze rozmiary nosza juz wlasciwie dorosle, to brudowniki zapelniaja sie w zastraszajacym tempie...

We wtorek pobudka byla juz brutalnie wczesna. Nie znosze tej pory roku, kiedy wstajesz po ciemku i nie mozesz sie dobudzic... Wyszykowalam sie, zapielam psiurowi (ktorego wczesniej wypuscilam) na tylku pieluche, zgarnelam Potwory i pojechalismy. Kot nie wykazywal checi na wyjscie, wiec kiblowal w domu. Mialam nadzieje, ze bez zadnych "akcji". W biurze poza mna tylko jeden facet, wiec cisza i... frustracja. Przyszla pora zeby uprzedzic o kolejnej inspekcji i za cholere nie moge dorwac doktorka. Dorwac jak dorwac, ale zeby chociaz dostac wlasciwy telefon! Zwykle w zleceniu jest jakis numer; tym razem nic. No, ale od czego jest wujek Google? Znalazlam dwa potencjalne numery, a w miedzyczasie napisalam do ludzi z mojej grupy czy ktos ma jakas osobe do kontaktu z tym szpitalem. W wielu bowiem jest jakis departament, do ktorego sie dzwoni i oni zalatwiaja wszystko z lekarzami. Tym razem nikt nic nie wiedzial, wiec zadzwonilam pod znalezione telefony. W obydwu automatyczna wiadomosc od sieci komorkowej, ze abonament "tymczasowo niedostepny". Znalazlam inny numer, gdzie pani poinformowala, ze ten lekarz jest z innego departamentu, ale znalazla jakis inny numer. Pod tym niestety wlaczyla sie sekretarka jakiejs kobiety. Dzwonie wiec na jeszcze inny numer. Ponownie pudlo, ale pani powiedziala ze znalazla jakis numer tego lekarza i moze mnie przelaczyc. Przelaczyla i... kolejna poczta glosowa zupelnie innej osoby. Zadzwonilam jeszcze raz pod poprzedni numer, ale odebrala jakas inna babka, znacznie mniej pomocna i poradzila zebym zadzwonila na numer administracyjny szpitala. Marnie to widzialam, ale zadzwonilam. Tam odebral jakis pan i podal mi kolejny (!) numer. Pod tym dzwonek dzwonil i dzwonil w nieskonczonosc, ale ani nikt nie odbieral, ani nie wlaczala sie poczta glosowa. W tym momencie sie poddalam, bo pod niektore z numerow dzwonilam po kilka razy i bylam po prostu wku*wiona. Powinnam byla czytac protokow i przygotowywac sie do odbycia inspekcji, a tymczasem spedzilam doslownie pol dnia na telefonie... :/ W koncu, cala szczesliwa, wypryslam z biura, ale podazyc musialam w kierunku przeciwnym do domu, bowiem Nik mial zawody. Bylam pewna, ze na te sie juz nie zalapie, bowiem to miszczostfa, a tu niespodzianka! No to wiadomo, ze pojechalam kibicowac. Na szczescie park, w ktorym sie odbywaly byl 12 minut od mojej pracy, bo z chalupy musialabym jechac 40 minut. Dojechalam i na dzien dobry lekka zalamka, bo kasuja za wstep. Na szczescie tylko $7, ale to publiczny park, wiec troche tak niesmacznie. Miasto na litere M postanowilo zarobic sobie na zawodach. Slyszalam pozniej jak ktos zalil sie, ze nie mial przy sobie gotowki i go nie wpuscili! Musial zaparkowac gdzies w bocznej uliczce. Ja mialam kase, wiec wjechalam, a tam pelna mobilizacja! Nie ma, ze zaparkujesz gdzie chcesz, tylko alejki poblokowane, ludzie z choragiewkami kieruja ruchem i pokazuja gdzie mozesz zostawic auto. Zaparkowalam i troche zglupialam. Tak jak napisalam, to zwykly, publiczny park w miescie, tyle ze ogromny. Przypominal bardziej las. Wysiadlam, naokolo cisza i cwierkanie ptakow i gdzie mam isc?Niektorzy ludzie wygladali na spacerowiczow, inni uprawiali jogging, wiec poszlam za jakims panem w garniturowych spodniach i pod krawatem, zakladajac, ze tez przyjechal po pracy na zawody dziecka. ;) Idac tak, co chwila odwracalam sie zeby zapamietac droge, balam sie bowiem, ze nie znajde pozniej swojego auta! W koncu sciezka doszla do konca lini drzew i otworzyla sie na ogromna lake, na ktorej, ku mojej uldze, rozsiane byly namioty wszystkich druzyn. Trzeba bylo tylko znalezc Kokusiowa. Odszukalam nasza baze, ale syna juz tam nie bylo, bo druzyny "juniorow" (junior varsity, czyli tych najlepszych z mlodszych rocznikow) ustawione byly na starcie, hen, hen na dole. Dawno nie widzialam taaakiej grupy... 

Widzicie te gromade? A czesc nadal byla schowana za wzniesieniem! :O

Na szczescie poczatek wyscigu, ktory byl zarazem jego koncem, byl wyraznie oddzielony siatka, wiec stanelam przy niej i czekalam. Niestety, w tym tlumie nie udalo mi sie znalezc Kokusia. Trasa jednak pozniej tak biegla, ze robila petle i po kilku minutach chlopcy zaczeli wracac ta sama droga, tylko biegnac w dol.

Z gorki na pazurki, choc aparat wyplaszcza i wydaje sie plasko ;) 

Tutaj juz szybsi wysforowali sie naprzod, wolniejsi zostali w tyle i latwiej bylo znalezc swojego zawodnika. Pozniej chlopaki znow gdzies zawracali i do mety biegli w tym samym miejscu, ale pod gorke.

Wbiega na mete. Te czarne pasy na ziemi to chyba wlasnie odbiorniki rejestrujace czas zawodnika

Nik mowil potem, ze to byla najtrudniejsza trasa jaka zaliczyl, bo mieli kilka naprawde wysokich pagorkow. W kazdym razie, widzialam jak dobiega na mete, ale nie malam pojecia ktore zajal miejsce. Udalo mi sie dorwac go po biegu i powiedziec mu ze jestem i zeby dal mi znac kiedy chce jechac do domu. Zaraz po jego biegu zaczynaly wyscig dziewczyny, a po nich mialo byc rozdanie medali i pucharow.

Karteczka z numerem, a zarazem elektroniczny czujnik z miszczostf 

Myslalam, ze bedzie chcial zostac na rozdaniu nagrod i w pelni przygotowalam sie na siedzenie tam kolejnej godziny jak nie dluzej. Mieli wozy z zarciem i napojami, wiec pomyslalam, ze kupie sobie kawe i cos do jedzenia i bedzie git. Tymczasem Nik po chwili przyszedl, ze chce jechac. Nie spodziewal sie zadnej nagrody, wiec wolal wracac. Tyle, ze dopiero po chwili powiedzial ze nie wiedzial gdzie sa jego trenerzy, wiec nie dal im znac, ze jedzie. Domyslam sie, ze trenerzy byli z dziewczynami, bo te za moment mialy zaczac swoj bieg. Spytalam czy powiedzial chociaz komus z druzyny, ale nie, bo po co... Kiedy gotowa bylam wracac zeby zawiadomic kogokolwiek, stwierdzil, ze moze wyslac wiadomosc na group chat. OK. Tyle ze do wieczora nikt nie odpowiedzial, wiec nie wiem czy ktos przekazal trenerom i go potem nie szukali... Trudno, jego wina. Jak dostanie kiedys opiernicz, to sie nauczy. Droge do domu mielismy niestety w koszmarnych korkach, bo musielismy sie przebic przez stolyce. Jechalismy 48 minut, bleee... Po drodze oczywiscie trzeba bylo zajechac po Dunkin', choc na szczescie ta rozpusta pomalu dobiega konca. :) Biedny Nik, byl wymordowany i pogryziony przez komary. Ze szkoly wyjechali juz o 12:35, wiec spedzil cale popoludnie na tej lace, rozgrzewajac sie, przechodzac trase zeby ja zapamietac, itd. Po drodze do domu zwyczajnie mi zasnal. :D Do chalupy dojechalismy tuz przed 18, wiec tylko oboje wskoczylismy szybko pod prysznice i dzien przelecial.

Sroda to taka sama pobudka, odstawic dzieciaki i jazda do roboty. Tam ponownie walka zeby dorwac doktorka. Zostawilam trzy wiadomosci trzem roznym osobom i wyslalam doktorkowi maila zeby zadzwonil. Okazalo sie jednak, ze najlepsze informacje ma departament ochrony pacjenta. Tam w koncu dali mi bezposredni numer jego komorki. :) Zadzwonilam, ale byl akurat zajety i powiedzial ze oddzwoni za okolo 45 minut. Super, tyle ze oddzwonil prawie 1.5 godziny pozniej, kiedy szykowalam sie juz do wyjscia. Okazal sie tez niezla gadula, wiec kiedy skonczylam rozmowe bylo juz sporo po moim normalnym czasie konca pracy. A jeszcze szybko napisalam maila do szefa, bo jak zawsze, mam pecha i doktorka nie ma ani w poniedzialek, ani w czwartek i piatek. Nie bylam pewna czy mozemy zaczac inspekcje bez niego, czy powinnam raczej przelozyc poczatek na wtorek. To by sie jednak laczylo z prawdopodobnym powrotem tam w kolejny poniedzialek. Dla mnie nie ma problemu, no ale tym razem ma byc ze mna szef i wiem ze chce obejrzec inspekcje od A do Z. Wyszlam wiec z pracy prawie pol godziny pozniej niz normalnie, a to oznaczalo tez wieksze korki. Dojechalam tuz przed 18, wiec z wieczora malo co zostalo. Na szczescie M. wczesniej urzadzil grillowanie, wiec byl juz obiad i nie musialam sie chociaz o to martwic. Za to zabralam sie za skladanie i wstawianie kolejnego prania, bo wiadomo ze to zawsze jest do zrobienia... Aha! Udalo mi sie odkopac wyniki biegu Kokusia z poprzedniego dnia. Szkoda ze trenerzy nie potrafia wyslac maila z informacjami, tylko czlowiek sam musi grzebac. Na szczescie takie miszczostfa to juz nie lada wydarzenie, a czasy mierzyli elektronicznie, wiec link byl pieknie wrzucony na stronce parku, w ktorym sie odbywaly. W gromadzie Nika, czyli Junior Varsity (JV), bieglo 336 chlopcow. Z tego, 14 nie ukonczylo biegu, w tym jeden z druzyny Mlodszego. Syn mowil, ze chlopak po prostu w ktoryms momencie usiadl i stwierdzil, ze dalej nie da rady. ;) Z pozostalych, Nik dobiegl z numerem 135. 

Kokusia zaznaczylam na czerwono

Wydaje sie daleko, ale tak naprawde to calkiem przyzwoity wynik, mieszczacy sie w pierwszych 40%. Jak na poczatkujacego biegacza, to wrecz bardzo dobrze. W biegach przelajowych bowiem, w JV biegna tez starsi chlopcy. Wiekszosc sportow ogranicza najstarszy rocznik do Varsity. Jesli nie dostana sie do tej grupy najlepszych, to sorki. W biegach przelajowych jednak, jesli seniorzy nie znajda sie w grupie Varsity, moga biec w JV. Nik scigal sie wiec z chlopakami o rok, dwa, a nawet trzy lata starszymi. I jak jeszcze tydzien wczesniej twierdzil ze raczej na pewno trenerzy go do tego biegu nie wybiora, tak prosze, znalazl sie w grupie wybrancow i jeszcze zajal niezle miejsce. :) Jako druzyna, chlopaki byli 8 na 21, wiec rowniez bardzo ladnie.

W czwartek moglam pospac pol godziny dluzej, bo pracowalam z domu, wiec tylko zawozilam Potworki. 

Po drodze mijalam jezioro, nad ktorym mgla sprawiala ze woda wygladala niczym gotujacy sie w kociolku magiczny eliksir :)

Dzien spedzilam oczywiscie na szykowaniu sie do inspekcji, z mala przerwa na odebranie ze szkoly Bi. Panna dzien wczesniej tak nieszczesliwie wskoczyla (na nogi) do basenu, ze uderzyla w dno pieta i choc potem w wodzie malo co czula, to kiedy wyszla okazalo sie, ze boli ja kostka i kuleje. Rano bylo troche lepiej, ale nadal lekko kustykala, wiec napisalam do trenera, ze nie bedzie jej na treningu, zeby dala nodze odpoczac, bo kolejnego dnia dziewczyny mialy miec zawody. Odstalam wiec swoje w sznureczku aut, a jeszcze sie wkurzylam, bo panna wie, ze pracuje, a ze szkoly wyszla... ostatnia! Bo szukala kolezanki, ktora miala dac jej zakupione przez siebie rzeczy. Zbliza sie koniec sezonu plywackiego, wiec dziewczyny ponownie robia kosze z prezentami dla seniorek. Tym razem panna z grupy Bi, ktora caly sezon migala sie od wymianki slodyczowo - napojowej, jednak sie wlaczyla, ale zgodzila sie kupic... slodycze. Troche ochrzanilam Starsza, ze tak sie dala wrobic, bo tamta kupila jakis napoj, czekolade, batoniki, itd. Slowem cos, co kosztowalo ja moze $15 max. Dla nas zas zostal kocyk, kosmetyki, nie mowiac juz o samym koszu. Czyli wydamy pewnie okolo $100. I nie chodzi o to czy mnie stac, tylko uwazam, ze to powinno byc jakos sprawiedliwie rozlozone. Najlepsza opcja byloby gdyby pojechaly na zakupy razem i kazda zaplacila po polowie. Tu jednak Bi pierwsza zakrzyknela, ze one sie wlasciwie nie znaja i ona nie chce sie z tamta umawiac. Czyli co? Trenerzy wymyslaja jakies grupki sister-friends zeby niby sie dziewczyny zintegrowaly, a w praktyce i tak wszystkie trzymaja sie w swoich grupkach... :/ Nie mowiac juz o tym, ze nie kazda druzyna sportowa wymysla jakies kosze, kwiaty, prezenty, itd. W biegach przelajowych seniorzy dostali koszulki i oklaski od trenerow. Tutaj daja kosze upominkow, nie mowiac juz o tym, ze cale to wreczenie odbywa sie w obecnosci rodzicow, kazdy ma zdjecia z rodzina, itd., a wszystko zaczyna sie o 21 wieczorem w zwykly dzien tygodnia. Porazka... :/ Az sie boje co kombinuja w druzynie chlopcow, bo w tym roku Nik tez planuje plywac... Odplynelam od brzegu. ;) W kazdym razie, Bi oraz ta druga dziewczyna, maja razem jakas lekcje, ale tamta gdzies zniknela, nie odpowiadala na sms'y i tak sie szukaly po calej szkole... A ja siedzialam w aucie i wszyscy po kolei mnie wymijali i sobie jechali. Mialam ochote napisac pannie ze jade do domu i moze wrocic pieszo, ale pamietalam ze boli ja kostka... W koncu wyszla, przeprosila i moglam wrocic do domu i roboty... Akurat konczylam prace, kiedy trzeba bylo jechac po syna. Malzonek zaczal smazyc racuchy, wiec pojechalam ja.

Idzie, z nieodlacznym "ogonem" w postaci kolegi ;)

Wrocilam z Mlodszym, chwycilismy po racuchu i trzeba bylo pojechac na zakupy spozywcze. Zabrala sie z nami oczywiscie Bi, ktora nie przepusci nawet spozywczakowi. ;) Mlodziez chciala pozniej jechac na bubble tea, ale juz kolejny raz nie mieli tapioki, wiec skonczylismy znow w Dunkin', ktorego mamy idealnie po drodze. Kiedy wracalismy, bylo po 18 i praktycznie ciemno, tylko niebo jeszcze troche jasniejsze. Z westchnieniem uswiadomilam sobie, ze za tydzien zmienimy czas i o tej porze bedzie dopiero 17, a juz zmierzch... W Polsce zmieniacie juz w ten weekend. Czesc mnie zazdrosci, bo to jednak godzina wiecej snu, ale ta ciemnica wieczorem to natychmiastowa chandra. ;)

Piatek to ponownie wczesniejsza pobudka, wyszykowac sie i do roboty. Tam niespodziewanie bylo kilka osob, a myslalam ze tuz przed weekendem bedzie pustka. Byla tez moja wyjazdowa kolezanka, choc niestety chora i ciagle kaszlala, rozsiewajac zaraze. :/ Czas uplynal mi oczywiscie na szykowaniu sie na inspekcje, choc po drodze musialam tez popatrzec na loty oraz hotele. Nastepna mam niestety wyjazdowa i to daleko, wiec trzeba juz konkretnie zaczac myslec o rezerwacjach. :/ 

A po pracy jechalam na kolejne zawody, ale to juz nastepnym razem. ;)