W sobote, 14 listopada, moglam pospac dluzej, ale nie bez limitu, bowiem mialam jeszcze kilka rzeczy do ogarniecia, no i pakowanie. Lot mialam miec w niedziele rano, wiec nie zostalo mi duzo czasu, a jeszcze chcialam zrobic pranie. Myslalam, ze bedzie ono "male" i szybkie, tymczasem, kiedy zebralam rzeczy z brudownikow Potworow oraz "komunalnego", wyszla cala pralka, a musicie wiedziec, ze te hamerykanckie sa sporych gabarytow. No ale, wstawilam pranie, ogarnelam chalupe i zaczelam sie niestety pakowac. W miedzyczasie M. wrocil z pracy, zly, bo napisal do Kokusia ze po niego po drodze zajedzie, zas kawaler (ktory byl na nocowaniu) oznajmil ze chce jeszcze zostac. Malzonek wkurzony i puszcza mi jakies wywody, ze z jego ojcem nie bylo takich jaj, bo jak mowil ze maja cos zrobic teraz, to nie bylo dyskusji. Za dyskusje mozna bylo jeszcze oberwac. Tlumacze wiec chlopu, ze przeciez nie musial sie zgodzic. Mogl powiedziec synowi, ze jedzie z nim do domu bez gadania. Ale nie, potulnie sie zgodzil, a teraz mi zrzedzi... :/ W kazdym razie, syn napisal o 13, zeby przyjechac po niego za jakies 45 minut, wiec pojechalam. Ledwie zdazylam wrocic, a dzwoni moj tata, ze dostal jakiegos maila i chyba mu lot odwolali po tych piatkowych blokadach, ale on do konca nie rozumie o co chodzi. No swietnie, bo ja nie mam co robic, tylko siedziec w jego wiadomosciach. Okazalo sie, ze faktycznie odwolali mu lot i mieli wyslac kolejna wiadomosc, na kiedy go przesuneli. Ledwie rozlaczylam sie z dziadkiem, a dostalam sms'a od babki, z ktora mialam jechac na inspekcje, czy mam czas chwile pogadac. Pomyslalam, ze oho, jej tez odwolali lot. Okazalo sie, ze nie, aleeee... jest chora, ma goraczke i w takim stanie nie pisze sie na podroz. Sama nie wiedzialam czy smiac sie czy plakac. Nie chcialo mi sie leciec jak cholera, wiadomo, tyle ze tutaj akurat bylo na zasadzie "co sie odwlecze, to nie uciecze". Predzej czy pozniej bede musiala. Wstepnie ustalilysmy, ze mozemy poleciec w tygodniu po Thanksgiving, ale musialam najpierw pogadac z szefunciem. W kazdym razie, wcale sobie nie krzywdowalam, ze moge porzucic pakowanie i cieszyc sie normalnym weekendem. Pojechalismy do kosciola, a po powrocie siadlam do uniewaznienia mojej rezerwacji. Poniewaz mamy wlasna strone, a jeszcze rezerwacja to jedno, a potem inna grupa zatwierdza i przesyla kase, nie jest to takie proste. Gdyby jeszcze nie zatwierdzili lotu, skonczyloby sie na jednym kliknieciu. Ale ze juz mi wydali bilety, to niestety musialam przejsc cala procedure, zeby cofneli oplate, ktora juz wplynela na moja sluzbowa karte. Inaczej moglabym zostac z rachunkiem. :O Wzielam wiec PDF, ktory zawieral instrukcje krok po kroku. Instrukcja niestety sprzed 10 lat, wiec program sie zmienil i kazalo mi np. nacisnac guzik, ktorego... nie bylo. :D Godzine sie meczylam, ale (chyba) wszystko odwolalam. Pozniej stwierdzilam, ze wezme wczesniejszy prysznic, zeby juz miec spokojny wieczor. Niestety, kiedy zeszlam na dol, okazalo sie, ze dzwonil moj tata. Lot przeniesli mu na wtorek i chcial zebym spojrzala na maila. Zdziwilam sie, ze chce zatrzymac nowa rezerwacje, bo mial leciec na 5 pelnych dni, a teraz mialby byc na Florydzie tylko 3. No ale chce, to ok. Jakims cudem wczesniej zadzwonil i sam zmienil rezerwacje w hotelu, ale zostal jeszcze parking przy lotnisku i wypozyczenie auta. To drugie to jakas porazka, bo zarezerwowal auto w pakiecie z lotem. Lot przelozyli, ale wypozyczalni juz nie. Kretynstwo. W dodatku, zadzwonilam do wypozyczalni, ale powiedzieli, ze oni rezerwacji zmienic nie moga, trzeba zadzwonic do firmy, przez ktora rezerwowalismy caly pakiet. Zadzwonilam tam (z przbojami, ale o tym nizej), a babka mowi ze oni nie moga zmienic, moga tylko zupelnie uniewaznic i potem musielibysmy ja zrobic od nowa. Mowie, ze ok, niech uniewazniaja. Babka mowi, ze musi to zglosic wypozyczalni, przelaczyla mnie na muzyczke, po czym znow sie wlacza i oznajmia ze wypozyczalnia juz zamknieta, wiec ona wysle im maila zeby kolejnego dnia to uniewaznili i zwrocili kase. Widze juz oczami wyobrazni, jak bede tam za kilka tygodni wydzwaniac bo jednak tate skasuja. :/ Rezerwacja parkingu to kolejna zalamka. Dzwonil tata i dzwonilam ja, ale byl juz wieczor i nikt tam kompletnie nie wiedzial co sie dzieje, nie mogl znalezc rezerwacji, itd. No tragedia z tymi ludzmi... Wkurzylam sie tez na tate, bo oczywiscie mowie mu, ze ja nie bardzo moge za niego dzwonic bo nieraz zadaja pytania, gdzie nie mam wszystkich informacji i jak mam mu cokolwiek zalatwic. On na to, ze ja przynajmniej rozumiem wszystko co do mnie mowia. Taaa... Tylko dzwonie w sprawie rezerwacji auta, a tam nacisnij tu, nacisnij tam, az w koncu ze oni wysylaja kod weryfikacyjny na numer telefonu podany w rezerwacji. Czyli numer taty! Czekam wiec czy dziadek wpadnie na to zeby mi go przeslac, automatyczna sekretarka powtarza dwa razy zebym podala kod, az w koncu sie rozlaczylam. Dzwonie do taty, a on na to ze on wlasnie mi go przesylal. Mowie wiec, ze zadzwonie tam jeszcze raz, ale jak tylko przysla mu kod, ma mi go natychmiast przeslac. Dzwonie wiec, sekretarka mowi ze przesylaja kod i... nic. Czekam, automat powtarza kilka razy ze nie podalam kodu, tyle ze go nie mam! :/ W koncu automat mowi, ze nie mogl mnie zweryfikowac i przesyla do kogos z obslugi klienta. Tam wlaczyli mi "cudowna" muzyczke i oznajmili ze czas oczekiwania to ponad 15 minut. Chodzilam po domu i zgrzytalam zebami, a jak napisalam wyzej, i tak do konca tego nie zalatwilam. Dzwonie potem do taty, wpieniona ze 5 minut zajmuje mu wyslanie kodu, a on ze on wyslal od razu jak go dostal. Taaa, tyle ze do mnie sms przyszedl jak juz chodzilam po domu sluchajac muzyczki. :/ Ech, mowie Wam, ocipiec czasem mozna. Cieszylam sie przynajmniej, ze odpadlo mi szykownie sie do wylotu, bo wyobrazam sobie moj poziom irytacji gdybym jednoczesnie musiala konczyc pakowanie.
Niedziela zaczela sie pozniej dla calej naszej czworki. Malzonek tym razem pracowal w sobote, bo w niedziele rano przeciez mial mnie wiezc na lotnisko. :D Obudzilam sie myslac z rozkosza, ze nie musze sie tulac po lotniskach i hotelach. Caly dzien zreszta, co spojrzalam na zegarek, to myslalam sobie, ze o, wlasnie bym leciala. Albo czekala na przesiadke. Albo ladowala, czy mozliwe ze dojezdzala do hotelu. :) Wstalam, zjadlam sniadanie i ogarnelam sie, po czym pojechalysmy z Bi na zakupy. Pannie skonczyla sie odzywka do wlosow, a poza tym mialysmy kilka innych "pilnych" akcesoriow do kupienia, ale o tym za moment. Wrocilysmy i zaraz napisalam do dziadka, ze moze wpadac na kawe. Mialam tym razem luz, bo nic nie pieklam. Pare dni temu Bi wymyslila krem z dyni pizmowej (przynajmniej tak mi przetlumaczylo nazwe tego warzywa Google :D), ktora najpierw trzeba bylo upiec z cebula oraz serem feta. Oczywiscie piekarnik ani myslal ruszyc i ostatecznie upiekla wszystko w air fryerze. Cale szczescie, ze go mamy. No, ale z ciastem nawet nie probowalam. Wyciagnelam wiec jakies zachomikowane ciasteczka i bylo ok, a po piekarnik trzeba sie bedzie za niedlugo wybrac. Dziadek przyjechal, ale byla to kolejna srednio towarzyska wizyta, bo jej polowe spedzilam rezerwujac mu od nowa wypozyczenie auta oraz probujac zmienic rezerwacje parkingu pod lotniskiem. Wkurzylam sie niemozliwie, bo jak pisalam, dzien wczesniej i ja i tata probowalismy to ostatnie zmienic, ale nie mozna bylo dorwac nikogo kompetentnego. W niedziele zas dzwonie, w koncu odbiera ktos kumaty, ale mowi ze poniewaz rezerwacja byla od tego dnia, on nie moze nic zrobic i przesyla mnie gdzies dalej. Tam, kolejna osoba sprawdza, poszla nawet porozumiec sie z szefem, ze oni moga tylko calkowicie ja anulowac i moooze tata dostanie czesc zwrotu, ale bedzie musial robic kolejna rezerwacje. W koncu tata (przynajmniej tym razem siedzial obok), mowi zeby ja jednak zostawic, bo za calosc wynosila ona okolo $40, wiec anulowanie dla czesciowego zwrotu i robienie kolejnej, to szkoda zachodu. No to po co zawraca mi gitare?! I wlasnie dlatego nie lubie zalatwiac niczego dla mojego taty bez jego obecnosci, bo on zawsze pozniej sadzi mi teksty, ze "moglas jeszcze spytac o to czy o tamto". Nosz kurna, jak akurat rozmawiam, to nie mam czasu sie zastanawiac o co na biezaco jeszcze moge dopytac! :/ Tak czy siak, w koncu telefony odhaczylam i mozna bylo juz normalnie posiedziec. Po odjezdzie dziadka zas, zaczelam sie z Potworkami zbierac. Malzonek poczatkowo oznajmil, ze nigdzie nie jedzie, ale w koncu zmiekl i pojechal. A wybralismy sie po... nowego kociaka! :D Pisalam niedawno, ze nasi znajomi maja gromadke do oddania. Zatrzymuja sobie mame i mieli zatrzymac jedno z kociat, ale pozniej drugie chwycilo ich za serce i w koncu zatrzymuja dwa! A ze maja jeszcze starsza kotke, to razem beda mieli 4 koty! W takim naprawde malutkim mieszkanku! :O W kazdym razie, od poczatku, jak tylko powiedzieli o kotkach, ja oraz Potworki oznajmilismy, ze musimy jednego wziac. Malzonek sie mocno opieral, zloscil, maluchy byly jednak jeszcze za male i w ciagu tych kilku tygodni mial chyba nadzieje, ze zapomnimy. No, nie zapomnielismy, zreszta znajoma pisala od czasu do czasu czy ktoregos bierzemy i ktorego. ;P I wlasnie po zakupy dla nowego czlonka rodziny pojechalysmy z Bi rano, bo nowy kiciul to i poslanko i kuweta (tym bardziej, ze maluch potrzebuje inny rodzaj zwirku), karma dla kociat, no i jakies zabawki, bo narazie trzeba bedzie oba koty odseparowac. Ciezko bylo wybrac nowego kotelka, bo wszystkie poza jednym sa identyczne. Jeden jest rudy, ale tego oni od poczatku zostawiali dla siebie. Jeden bialy mial gladsza siersc i tego tez zdecydowali sie sobie zostawic. Pozostale 3 byly biale i kudlate i wez tu ktoregos wybierz. Pisalam znajomej ze chcialabym chlopaka, ale ona odpowiedziala ze dla niej wszystkie "podwozia" wygladaja jednakowo i chyba wszystkie to chlopaki. No to trzeba bylo poznac ferajne i wybrac jedno kocie juz na miejscu. Pojechalismy, a matka oraz mlode, na nasz widok pouciekaly pod lozko oraz do lazienki. :D Na szczescie, male, jak to male, po chwili wyszly zwabione zabawkami. Mama tylko raz nam mignela, kiedy uciekla przez klapke do drugiego pokoju. :) Maluchy bawily sie ochoczo, choc jeden bardzo dlugo nie wychodzil spod lozka. Darly sie jednak wnieboglosy kiedy probowalam ktoregos zlapac i zajrzec mu pod ogon. Dobre 40 minut zajelo aby rozbawily sie na tyle, zeby nie wyrywac nam sie z rak. W koncu mi sie udalo i wyobrazcie sobie, ze jak dla mnie, wszystkie to... dziewczyny! :D No to pech, bo ja naprawde chcialam tym razem, dla rownowagi, kocurka. Oczywiscie nie jestem ekspertem i u weterynarza moze sie okazac ze jednak sie pomylilam, ale kilka lat temu poprawnie rozpoznalam plec Oreo, wiec mysle ze tym razem tez mam racje. Najlepsze, ze znajomi, te ktore chca sobie zostawic, nazwali Bolek i Lolek i teraz sie podlamali. Lolka postanowili zmienic na Lole, ale co z Bolkiem? :D W kazdym razie, po obejrzeniu wszystkich, trzeba sie bylo zdecydowac, ktory jedzie z nami. Ja bym wziela tego najbardziej wystraszonego, bo bylby (chyba) najspokojniejszy, Potworki wolaly oczywiscie ktoregos zwawszego. Ostatecznie zdecydowalismy sie na tego z najciemniejszym ogonkiem. Kociaki bowiem nie sa do konca biale. Tak naprawde ta ich biel to bardziej "kosc sloniowa", a poza tym maja rudawe mordki i lapki, rude uszka i pasiaste ogonki. Po angielsku to sie nazywa flame-point, bo wszystkie ciemniejsze miejsca maja takie "plomienne". :) Mam nadzieje, ze im kociak bedzie starszy, tym wyrazniejsze beda te rude miejsca. Poki co, darla sie coraz glosniej w aucie, bo wiadomo, nigdy nie byla poza domem, ani nie jechala samochodem. Potem obcy dom i zapachy, wiec byla mocno zestresowana. Podobnie zreszta jak Oreo, ktora powachala przybysza przez kontenerek, po czym zaczela syczec i warczec. Pozniej niestety syczala i warczala nawet na nas i przemykala po domu chylkiem, jakby cos mialo ja napasc. :D Malzonek ponuro przewidywal, ze za tydzien kociaka bedziemy oddawac, bo Oreo go nie zaakceptuje. Pozyjemy, zobaczymy. Ja mam jednak nadzieje, ze przekona sie do przybysza. ;) Poki co, mlodziak zostal zainstalowany w lazience dzieci, ale juz tego samego wieczora przekonalismy sie, ze to nie byl dobry pomysl. Potwory nie mogly sie wykapac, bo musialyby przeskakiwac nad poslankiem kociaka, a ten bal sie odglosu wody. Nie mowiac juz, ze przy kapieli, lazienka robi sie zaparowana i duszna, a nie ma nawet jak otworzyc drzwi zeby przewietrzyc. Okna zas nie chcialam otwierac, zeby malej nie przeziebic. Stwierdzilismy, ze rano trzeba ja bedzie przeniesc na dol.
W poniedzialek zaczelam dzien wczesnie bo trzeba bylo popylac do biura. Poniewaz wyjazd odwolali mi w ostatniej chwili, wiec nie mialam jak oficjalnie wyslac prosby o prace z domu. Inaczej zostalabym w chalupie, zeby nowy domownik nie czul sie porzucony. Zawiozlam Potworki do szkoly i mialam zabrac sasiadke, ale strasznie dlugo zeszlo nam szykowanie i w koncu pojechala z tata. Kot - rezydent, czyli Oreo, wyszla obrazona na dwor, ale potem wrocila, wiec czlowiek biegal do drzwi, a jeszcze zapomnialam, ze mlody kotek je czesciej niz dorosly, wiec chcialam dac jej czesc puszki. Ta byla z lodowki, wiec chcialam choc troszke przygrzac i w ten sposob czas szybko sie kurczyl. Kiedy w koncu wybieglismy, okazalo sie, ze sasiadke zawiozl jednak jej tata. Odstawilam wiec wlasna mlodziez, po czym pojechalam do biura. Bylo tam nawet kilka osob, a konkretnie to 4, wiec jak na nas, to prawie tlumy. :D Na dzien dobry zirytowal mnie szef, bo spytal na kiedy tamta babka mysli zeby przelozyc ta odwolana inspekcje. Kiedy powiedzialam, ze wstepnie na za dwa tygodnie, zaczal cos gadac, ze w takim razie, moze jedna inspekcje z grudnia zaczelabym pod koniec tego tygodnia i skonczyla w nastepnym! No ludzie! Nie dosc, ze to rodzaj inspekcji, ktorego jeszcze nie robilam, wiec chcialabym miec troche wiecej czasu na przygotowanie, a nie tak na rachu-ciachu, to jeszcze bylaby w sasiednim stanie, musialabym wiec jechac, wrocic na weekend i pozniej znowu tam popylac! Tlumacze jednak, ze chcialabym miec troche wiecej czasu na przygotowanie do owej inspekcji, a szef na to, ze "ale teraz bede miala dwa tygodnie kiedy nie mam co robic". No tragedia po prostu! Kurna, moja kolezanka J., z kwietniowego wyjazdu mowi, ze nieraz oglada w pracy telewizje bo ma malo inspekcji. Inna kolezanka tez otwarcie przyznaje, ze spedza czas klikajac gdzie popadnie i odkrywajac nasza wewnetrzna siec, bo jej szefowa (a moja audytorka) mowi jej zawsze, ze spokojnie, nie ma sie co spieszyc, ze ma sie uczyc pomalu i na luzie... Nie to, co ten moj... :/ W kazdym razie, zaczelam tlumaczyc, ze mam kilkanascie wirtualnych lekcji do przerobienia, a musze je przerobic do stycznia. Kiedy wczesniej pokazal mi grudniowy grafik, zalamalam sie, bo nie wiedzialam gdzie je wcisne. Szef na to z powatpiewaniem, ze ile mi na nie potrzeba? Kurcze, trudno powiedziec, bo zalezy tez od dnia i poziomu skupienia. Te szkolenia maja pierdylion slajdow, a jeszcze w kazdym dodatkowe okienka do otwarcia. Juz wiem, ze jak na poczatku pokazuje mi, ze szkolenie zajmie 45 minut, to zajmuje ponad godzine. Nie wiem jak oni licza ten czas. A na koniec jest jeszcze test, ktorego praktycznie nikt nie zdaje za pierwszym razem. W dodatku, szkolenia, ktore musialam skonczyc przed kwietniowym wyjazdem, mialy nielimitowana liczbe podejsc do testu, czyli moglam go powtarzac do skutku, az zdam. W tych szkoleniach jest napisane, ze jesli nie zdam (na 80%) dwa razy, bede musiala od nowa przejsc wszystkie slajdy. :O Tak czy siak, szef powiedzial ze pogada z moja (poki co) niedoszla audytorka oraz wlasna szefowa i da mi znac. I cud nad Wisla! Odpisal po godzinie, zebym skupila sie na wirtualnych szkoleniach i z grafiku zdjal jedna z grudniowych inspekcji, dzieki czemu nie mam zadnej w tygodniu, kiedy wypada Boze Narodzenie! Normalnie mialam ochote zatanczyc z radosci. :D Tyle, ze nie ma co tancowac, bo w tej robocie wszystko sie moze nagle zmienic i bedzie doopa. Reszta dnia minela mi na odhaczaniu cholernych szkolen, a po robocie popedzilam do chalupy. Malzonek wyszedl tego dnia troche wczesniej, zeby mlodziak nie siedzial sam w lazience. Kiedy wrocilam, mlodziez juz na zmiane oczywiscie koczowala w niej, bawiac sie z nowym futerkiem. ;)
Odbylismy tez narade, jak dac na imie nowemu czlonkowi rodziny. Poniewaz kociak bedzie mial "plomienne" punkty, poczatkowo, jako fanka Gry o Tron, chcialam go nazwac Dracarys. :D Niestety, choc Bi podchwycila ten pomysl, chlopaki stwierdzily, ze okropnie. A w poniedzialek nawet Starsza oznajmila, ze jednak jakos tak nie pasuje. Zaczelismy wiec szukac pasujacego imienia i wszyscy skupili sie raczej na tym, ze jest biala. Nik stwierdzil, ze moze Avalanche, Bi bardziej podobalo sie Aspen. Ja wybralabym Lumi, co podobno po finsku oznacza snieg. Pozniej zaproponowalam Mittens (rekawiczki) bo tak sie kojarzy z zima, sniegiem, itd. Potworki jednak stwierdzily, ze tak to nazywaja koty stare baby i nie pomogly tlumaczenia, ze ja przeciez jestem stara baba. :D Poniewaz kot ma kolor bardziej kremowy, nastepnym pomyslem bylo Ivory i juz prawie na nim stanelo, ale pozniej ktos znalazl Storm. Mnie sie nieszczesliwie kojarzy z Kardashiankami, bo tam ktores dziecko mialo na imie Stormi, ale reszta szybko podchwycila i niestety - stety chyba juz zostanie Storm. :D
Wtorek rozpoczal sie dla mnie troszke pozniej, bo pracowalam z domu. Cieszylam sie, ze moge sie troche zajac mlodziakiem, nie mowiac juz o tym, ze wirtualne szkolenia po prostu fajnie sie klepie z wlasnej kanapy. ;) Zawiozlam Potworki rano do szkoly, po czym z radoscia wrocilam do domu. Oreo przyszla rano do mojego lozka pomruczec i sie polasic, ale niedlugo pozniej wrocilo syczenie i warczenie. Na szczescie co chwila chciala wychodzic na dwor, a wtedy otwieralam drzwi lazienki i pozwalalam mlodziakowi wygladac na "swiat", czyli kuchnie. ;)
Poki co jednak, wyszla tylko na kilka krokow, pod stol, po czym szybko uciekla pod lazienkowa szafke. Kiedy byla w domu, Oreo przemykala sie chylkiem, jakby sie bala nowego przybysza, no i nie dala do siebie podejsc. Za to maluch syczy i jezy sie na Maye, ktorej poslanie, pechowo, jest zaraz obok drzwi do lazienki. Maya zas dopiero tego dnia odkryla, ze w domu pojawilo sie cos nowego i usilnie probuje podejsc i powachac. Mamy wiec psiura wpychajecego sie do lazienki, malego kota, ktory syczy na psiura i duzego kota, ktory syczy na wszystkich. Dom wariatow. :D W ktoryms momencie przenioslam jedna z bramek, ktora blokuje przejscie miedzy jadalnia a kuchnia i zastawilam wejscie do lazienki. Glownie, zeby Maya sie tam uparcie nie wpychala, ale przy okazji pomyslalam, ze w razie czego Oreo tez bedzie miala choc chwilowa bariere. Poki co bylo to niepotrzebne, bo starszy kiciul nie chce nawet blizej podejsc. ;) A ja i tak przenioslam sie z laptopem do kacika sniadaniowego, zeby pilnowac jak sie zwierzyniec zachowuje. Poniewaz nadal sleczalam nad szkoleniami, zeby od czasu do czasu sie oderwac, upieklam lososia (w air fryerze; piekarnika nawet nie probowalam wlaczac) i obralam i ugotowalam ziemniaki na obiad. Pojechalam po dzieciaki do szkoly, a w drodze powrotnej, kiedy juz skrecalam na nasze osiedle, kawalek dalej przez droge przebiegl sobie... niedzwiedz! Chwile pozniej wychodze na taras, a on stoi na srodku ogrodu! Chcialam mu zrobic zdjecie, szybko zawrocilam po telefon, ale Maya biegala kolo mnie po tarasie i go wystraszyla. Misiek wygladal na mlodego; prawdopodobnie to jego pierwsze miesiace bez matki, a one wtedy sa strasznymi panikarzami. ;) Ten tak spierdzielal wzdluz lasku za naszym domem, ze nie bylo nawet sensu sprobowac uchwycic go na focie... Szybko podalam mlodziezy obiad, po czym zasiadlam dalej do szkolen. Kiedy skonczylam, korzystajac ze odpadla mi jazda z pracy w korkach, podjechalam szybko do supermarketu. Poniewaz mialo mnie w tym tygodniu nie byc, nie kupilam sobie nic do jedzenia w pracy, ani mleka migdalowego, ktore dodaje do kawy. Stwierdzilam wiec, ze podjade i kupie co trzeba. Zabraly sie ze mna oczywiscie Potwory. Kokusia w sumie i tak mialam wziac, bo ma liste ekwipunku do druzyny plywackiej, wiec chcialam zajechac do sportowego. Tak naprawde to takimi rzeczami jak deska do plywania, mogliby sie z Bi dzielic, skoro dziewczyny i chlopaki plywaja w innym czasie, ale oboje z Bi podniesli larum, ze chca miec wlasne. Machnelam reka, bo i tak musze kupic mu pletwy i takie podkladki na dlonie, bo te ma duzo wieksze od siostry... Wrocilismy do domu, byla chwila na dychniecie, po czym M. zawiozl Kokusia na plywanie, a ja pozniej go odebralam. A! Imie nowego kiciula tego dnia ewoluowalo na Snowstorm. Ciekawe czy juz tak zostanie. ;)
W srode juz trzeba bylo wstac wczesnie, bo jechalam do biura. Tym razem pamietalam aby pierwsze co rano, to namoczyc miseczke "Sniezycy" (:D), zeby byla gotowa na karmienie przed naszym wyjsciem. Jedno trzeba malej oddac - wcina az sie uszy trzesa. Oreo do dzis mokre jedzenie skubie po trochu i wieki zajelo mi zeby znalezc karme, ktora zje, za to chetnie przez dzien wcina suche chrupki. Mala suche troche podjada, ale na mokre rzuca sie jakby caly dzien nie jadla. Kupilam jej tez chrupki dla kociat, bo mlode potrzebuja wiecej witamin, mineralow i kalorii. Nasi znajomi dawali maluchom to samo jedzenie co matce, bo stwierdzili, ze one i tak wyjadaly z jej miski. Na dodatek kupowali jakas specjalna "lekkostrawna" karme, bo ich drugi kot ma problemy zoladkowe, a nie chcialo im sie kupowac dwoch osobnych rodzajow. Nie jestem pewna czy taka karma jest dobra dla kociatka, wiec zakupilam nowa, dla maluchow. Chociaz w sumie, jak Oreo sie przyzwyczai do nowego kiciula i ten bedzie lazil po calym domu, to wiem ze i tak beda sobie nawzajem wyjadac. ;) W kazdym razie, odstawilam do szkoly Potwory, a pozniej sama pojechalam do pracy. Po drodze w radiu mowili, ze jest spokoj na autostradach, zadnych wypadkow i wiekszych zatorow. Taaa... Jakos na mojej trasie, wiekszosc czasu snuli sie kolo za kolem... :D W biurze cisza i nikogo poza mna, czyli normalka. Bite 3 godziny spedzilam rezerwujac wyjazd w nowym terminie. Do tego oczywiscie formularze, pozwolenia, zawiadomienia, maile; oszalec mozna. A pozniej dalej trzeba bylo tluc wirtualne szkolenia, jeeej... :/ Do domu wracalam juz w naprawde konkretnych korkach. Na mojej trasie byly dwa wypadki i chociaz jeden zdazyli uprzatnac, to zator pozostal. Wieczor przelecial ekspresowo. Zjadlam obiad, wypilam kawe, wzielam prysznic zeby pozniej nie lazic po sypialni jak M. pojdzie spac i malzonek sie polozyl, a ja zostalam na dole sama. Mlodziez pojawiala sie tylko od czasu do czasu, glownie zeby poglaskac kota #2. Zwierzyniec, poki co bez zmian. Psiur pcha sie do malego, maly sie jezy i syczy na psiura, a kot #1 warczy i syczy na wszystkich i co chwila podbiega do drzwi, zeby go wypuscic. Ciekawe ile jej zajmie zeby wreszcie przywyknac do nowych zapachow... Dzwonilam tez do taty i malo nie padlam ze smiechu, bo jest na cieplej, slonecznej Florydzie, tyle, ze... cos z ta "slonecznoscia" nie bardzo. Jest cieplo oczywiscie, ponad 20 stopni, ale caly dzien pada i tak padac ma do nastepnego tygodnia. To trzeba miec pecha! Tata przed wyjazdem nie sprawdzil prognoz, spakowal krotkie spodenki i teraz zali sie, ze przez deszcz i wilgoc mu chlodno. ;)
Czwartkowy poranek to jak dzien swistaka po srodzie. Zjesc, doprowadzic sie do stanu uzywalnosci, nakarmic "Sniezyce", wypuscic Maye, po czym odwiezc mlodziez do szkoly, a samej podazyc do roboty. Tam czekaly na mnie "ukochane", wirtualne szkolenia, jeeej. :D Za to bylam w biurze samiutka, to znaczy, w "mojej" czesci, bo po drugiej stronie byl ktos od zywnosci. Do tego troche maili, powiadomien, itd. i dzien dluzyl sie niemozliwie, ale w koncu przelecial. Do domu tym razem przejechalam w mniejszych korkach, ale o tej porze i tak bylo juz prawie zupelnie ciemno. U zwierzynca lekki postep, bo Oreo zrobila sie troche mniej syczaco - warczaca. Z naciskiem na "troche". ;P Tego dnia Nik stwierdzil, ze pojedzie na trening, wiec malzonek go odwiozl i poszedl lulu, a ja pozniej syna odebralam. Taki to byl malo ekscytujacy dzien. ;)
W piatek pracowalam z domu, wiec moglam pospac pol godziny dluzej. Przydalo sie, bo gdzies po 3 nad ranem, niedaleko przejezdzala karetka na sygnale i jak mnie obudzila, to pozniej za cholere nie moglam zasnac. Zawiozlam mlodziez do szkoly, a pozniej wrocilam do mojego mini zoo. ;) Tu wlasciwie nadal bez zmian. Maya co chwila probuje wcisnac sie do lazienki, zeby poniuchac co tam sie dzieje, a Oreo raz da sie podrapac, a innym razem warczy i syczy juz z daleka. Raz, wchodzac, dojrzala w lazience mlodziaka i jak zasyczala, to mlode spierdzielilo pod szafke az boksowalo malymi lapkami. :D Oreo przychodzi do domu sie zdrzemnac, po czym przemyka, zerkajac nerwowo na lazienke i ucieka na dwor. Mlode boi sie Mayi, ale poza tym to niezly sprinter. Takie male cos, nie wiem do czego to przyrownac... Jak spi zwinieta w kuleczke to jest mniej wiecej wielkosci takiej myjki do kapieli. Ale jak probowalam ja chwycic zeby zamknac w lazience, to przemknela mi obok dloni i popedzila korytarzem, a potem schodami do gory i nie moglam jej zlapac! Dopadlam ja dopiero w pokoju Kokusia. ;) Poza tym, niczym typowy kot, ma dwa poslanka - jedne nowe, a drugie dostalismy od znajomych, zeby miala cos, co pachnie mama i siostrami, a ona spi gdzie? W szufladzie w szafce! Wdrapuje sie od tylu, zawsze do gornej szuflady i zawsze w to samo miejsce. :D Malzonek wszystkie dni kiedy bylam w biurze w tym tygodniu, wychodzil wczesniej zeby "Burza" nie musiala siedziec zamknieta w lazience. W piatek bylam w domu, ale i tak wyszedl wczesniej, bo "taka piekna pogoda, ze szkoda siedziec w robocie". Faktycznie mielismy 19 stopni, a w sloncu pewnie grubo ponad 20. Tyle, ze malzonek na dwor nawet nie wysciubil nosa! :D Ja nadal tluklam szkolenia, a on krecil sie bez celu, tyle ze zrobil leniwe kluski. O 14 pojechalam po Bi, bo mimo ze pogoda byla zupelnie nie-listopadowa, panna chciala zeby ja odebrac. Nik stwierdzil, ze wroci pieszo, ale tylko dlatego, ze dwoch kolegow chcialo wpasc zobaczyc nowego kota. ;) Wrocilysmy wiec z Bi, zdazylam dac maluchowi mokrej karmy bo suchej praktycznie nie rusza i zaraz wpadla banda pryszczatych nastolatkow. Chwile poogladali kociaka i pobawili sie, ale pozniej zeszli na dol, do nadal nieskonczonej "jaskini" pograc na Kokusiowym, juz niemal muzealnym Playstation. ;) Zaczelam sie glowic, co tu im dac do jedzenia, wiedzialam bowiem ze musza byc glodni po szkole. Kiedys do Potworkow ciagle wpadaly jakies dzieciaki, wiec zawsze mialam nuggets'y i mac&cheese. Teraz w czelusciach zamrazarki odkrylam jakies zapomniane pizzerinki, wiec szybko je przygrzalam, ale nie wiedzialam czy ktorys to zje... Koledzy zostali do 16, kiedy to po jednego przyjechala mama, a drugi poszedl do domu piechota, bo jest z sasiedniego osiedla. Pozniej zebralam sie zeby jechac na tygodniowe zakupy, oczywiscie z nieodlacznymi dzieciakami. Zrobilismy zakupy, ale nie dostalismy smakowej smietanki, ktora strasznie chciala sprobowac Bi, wiec zajechalismy do kolejnego sklepu. Pozniej po obiecane bubble tea i w koncu do domu, cieszyc sie poczatkiem weekendu, choc wieczor dlugi nie byl bo zrobila sie prawie 19...
Do przeczytania!


Ale cudowna jasna kuleczka szczęścia. Jestem ciekawa jak rozwinie się jej znajomość z pozostałymi zwierzęcymi domownikami.
OdpowiedzUsuńCo do pracy, może dobrze, że akurat nie poleciałaś, bo przynajmniej zrobisz te szkolenia i odhaczysz to sobie. Chociaż jak pomyślę sobie, ile macie zabawy z rezerwacjami, później z anulowaniem itd., to mi słabo.
Aktualnie jestem też zasypana różnymi formularzami i wywiadami lekarskimi i zgrzytam zębami. Nie sądziłam, że będę musiała tyle czasu poświęcić na biurokrację, żeby z dzieckiem iść do poradni. Hehe, prywatnie na dodatek!
Pozdrawiam Cię serdecznie i łączę się w bólu z powodu zepsutego piekarnika
Ja też nie lubię załatwiać spraw za innych, bo później wiecznie są pretensje. Tak kiedyś było z Młodymi, jak miałam wystawić lampkę Mai na sprzedaż, bo dostała ją od ludzi Szwagra z pracy i nie chcieli, żeby tamci widzieli, że ją sprzedają. Oni chcieli dostać najpierw siano, a później ją wysłać, kobieta (co zrozumiałe) chciała ją za pobraniem, aby mieć pewność, że dostała to, co kupiła. Później była pretensja, bo wysyłka bez pobrania była o złotówkę czy dwie tańsza i o to byli do tyłu, jak poszła przesyłka za pobraniem – ale z tego co pamiętam, to pierwotny koszt wysyłki, zawołali też o złotówkę czy dwie więcej, niż powinni, tylko, że na ich stronę i wówczas było ok, bo postanowili ją zaokrąglić, żeby było równo. To, że mieli zarobić na przesyłce było ok, ale że to oni mieli pokryć część kwoty, to już była obraza. Ale oczywiście pretensja była do mnie, bo musieli dołożyć. Od tego czasu powiedziałam, że już nic do nich nie załatwiam.
OdpowiedzUsuńNo proszę, jednak udało się Wam przekonać M. i macie drugiego kota. Trzymam kciuki, żeby wszystkie zwierzaki się zaakceptowały :)
Matko, straszny jest ten Twój szef. Dobrze, że osoby do których dzwonił, ustawiły go do pionu, bo mam wrażenie, że ta jego zmiana zdania, wyszła właśnie od nich.
Wiem, że pewnie nie masz wyjścia, ale podziwiam Cię, że siedzisz sama w biurze. Pamiętam, jak jeszcze pracowałam stacjonarnie i chociaż wiedziałam, że w biurze jestem całkiem sama (inni już poszli do domu, a ja tego dnia musiałam zostać dłużej), a pod biurem znajduje się hala produkcyjna, na której pracuje kilkadziesiąt osób, to i tak czułam się nieswojo i miałam wrażenie, że ktoś się czai w różnych kątach – zdecydowanie za dużo kryminałów o horrorów :D